''จาง อูยอง...อย่าเดินหนีผมนะ''

 

 

ร่างสูงตะคอกกลับทันทีที่มือบางทาบทับลงบนหน้าของตัวเอง ร่างบางเปิดประตูไม่เกรงใจ ไม่สนว่าคนที่เดินตามมาทีหลังจะชนเข้ากับบานประตูหรือเปล่า

 

 

ตอนนี้เข้าต้องการเพียงแค่จบบทสนทนาที่ไร้สาระนี่สะ แต่ทุกสิ่งอย่างบนโลกใบนี้ไม่ได้ง่ายตามใจคิดไปสะหมด มือหนาคว้าข้อมือข้างซ้ายก่อนจะออกแรงบีบมันแรงๆเพื่อให้เจ้าของข้อมือหันกลับมามองเขา

 

 

''ปล่อยนะ!''

 

 

อูยองนิ่วหน้ามองแขนตัวเองที่เริ่มรู้สึกถึงแรงบีบของอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางออกแรงกระชากแขนกลับ แต่ก็ไม่เป็นผล ในเมื่ออารมณ์อยู่เหนือทุกสิ่งเป็นตัวกำหนดทุกอย่าง

 

 

''อย่าไร้สาระได้ไหมคุณ?''

 

 

''ผมไม่มีเหตุผลตรงไหน? เห็นๆกันอยู่ว่ามันกำลังกอดคุณ แถมคุณยังซบมันสะแน่นเชียว จะไม่ให้ผม...''  

 

 

''นายก็เป็นแบบนี้ทุกที รู้ไหมว่านายทำกับฉัน ไม่ได้ต่างไปจากสามีคนอื่นๆ บอกว่าฉันน่าเบื่อ แต่พอฉันสนิทชิดเชื้อกับคนอื่นก็เที่ยวหวงของๆตัวเอง  เห็นแก่ตัว!!!''

 

 

ร่างบางรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีสะบัดแขนตัวเองออกให้เป็นอิสระ ก่อนจะเชิดหน้ามองร่างสูง

 

 

''รู้อย่างงี้....ฉันแต่งกับเขาก็ดี''

 

 

ทันทีที่อูยองพูดจบประโยค อารมณ์โมโหของร่างสูงก็ทวีคูณเพิ่มมากขึ้น

 

 

''ว่าไงนะ? อยากจะแต่งกับมันหรอ?''

 

 

เสียงทุ่มเอ่ยรอดไรฟันก่อนที่มีทั้งสองข้างจะรวบตัวอีกฝ่ายไว้ได้ทัน

 

 

''ปะ...ปล่อยนะ''

 

 

มือเรียวทาบทับลงบนมือของอีกฝ่ายก่อนจะออกแรงแกะออกจากเอวตัวเอง

 

 

''ผมถามว่าคุณอยากแต่งงานกับมันหรอ?!!!!''

 

 

นิชคุณออกแรงบีบรัดให้แน่นยิ่งขึ้น ก่อนจะตะคอกถามอีกครั้ง

 

 

''----------''

 

 

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ร่างบางทำเพียงแค่ดิ้นให้หลุดในเวลานี้ แต่ดูเหมือนว่านั้นจะยิ่งทำให้ร่างสูงปรอทแตก

 

 

''ไม่ตอบ.. แสดงว่าอยากจะแต่งกับมันล่ะสิ แต่เสียใจด้วยนะที่ปัจจุบันคนที่ยืนอยู่หน้าคุณเป็นผม!!''  

 

 

''คุณ! อยากเป็น..บะ..แบบนี้..ฮึก...ได้ไหม?''

 

 

ร่างบางเริ่มสะอึกสะอื้น เมื่อคำพูดทั้งหมด กระแทกแดกดันจนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต

 

 

''หึ....ไม่มีทางหรอก! ไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้คุณได้มีความสุขกับมัน เพราะคนที่ควรยิ้มอย่างผู้ชนะ...คือผม!!!''  

 

 

บทสนทนาจบลงอย่างสวยงาม แม้ปากจะพูดว่าเขาคือผู้ชนะ...แต่ในใจกลับกลัวว่าวันนึงคนที่ชนะจะไม่ใช่เขา

 

 

ร่างสูงผลิกตัวร่างบางกลับเข้าหาตัว ก่อนจะเชยคางยกหน้าเนียนขึ้นอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาเพ่งมองภรรยาที่ตอนนี้น้ำตาอาบแก้มทั้งสองข้าง ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนหน้าคมเข้าไปใกล้

 

 

ร่างบางส่ายหน้าหนีแทบจะทันที มือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดปากตัวเองตามสัญชาตญาณ แต่เพราะแรงที่มากกว่าทำให้อีกฝ่ายแกะออกได้อย่างง่ายดาย มือหนาดึงมือเรียวทั้งสองข้างลงก่อนจะบีบเกร็งมือทั้งสองแนบข้างลำตัว

 

 

 

หน้าคมเอนเอียงเพียงเล็กน้อยก่อนจะประกบจูบลงบนปากหยักได้รูป ร่างบางหันหน้าหนีไปอีกทาง แต่ก็ยังถูกมือหนาช้อนจับปลายคางให้หันกลับมา

 

 

จาง อูยองกำลังจะแพ้ เพราะเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ค่อยๆหมดไปอย่างช้าๆ

 

 

''คุณ..อะ..อย่าทำแบบนี้เลยนะ..ฉ......ฉันไม่ได้ต้องการให้เราแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้..''  

 

 

ร่างบางจับมืออีกฝ่ายอย่างร้องขอ แต่นิชคุณกลับไม่เห็นใจ

 

 

''ก็ไหนคุณบอกอยากให้ผมจูบไม่ใช่หรอ? ตอนนี้ผมว่างแล้ว!!!''

 

 

ปากหนาไม่รีรออ้อยอิ่งเหมือนก่อนหน้า มือทั้งสองข้างยกขึ้นจับหน้าของอีกฝ่ายให้ทำเพียงอย่างเดียวคือยิ้มรับรสจูบของเขา ปากหนากดจูบอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนโลมเลียริมฝีปากบางที่ยังคงเกร็งปิดปากมิดชิด มือหนาล้วงลงใต้ล่างสะกิดต่อมอารมณ์อีกฝ่ายด้วยการลูบไล่แกนกายจากภายนอก

 

 

''อะ...อ๊าาาา..''

 

 

ปากบางยอมแพ้ในที่สุด ลิ้นร้อนผ่านเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากอย่างรู้หน้าที่ผสมกับเสียงครางขออากาศหายใจจากอีกคน

 

 

มือเรียวยกขึ้นจิกชายแขนเสื้อสามีก่อนจะออกแรงกะตุกเพียงน้อยนิด ขาเรียวอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ดีที่ร่างสูงโอบรอบเอวเอาไว้เขาถึงไม่ร่วงลงไปกองที่พื้น น้ำตาเอ่อล้นไหล่ผ่านริมฝีปากที่ติดกัน จนร่างสูงต้องยอมผลักออกในที่สุด

 

 

ทันทีที่ลมหายใจเป็นอิสระ ร่างบางก็หอบเอาออกซิเจนเข้าปอด เรียวหน้าไม่กล้าแม้แต่จะเงยมอง

 

 

ตอนนี้สามีของเขากำลังแสดงสีหน้าแบบไหนอยู่นะ?

กำลังก้มลงมองเขาอย่าง.....เป็นห่วง

หรือกำลัง........ยิ้มเยาะที่เขาน่าสมเพส

 

 

ปากบางบวมแดง ร่างสูงมองตามเสียงหอบหายใจนั้นก่อนที่มือหนาจะปล่อยให้ร่างบางร่วงลงไปกองกับพื้น ร่างบางหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แม้ตอนนี้เขาอยากจะหนีไปให้ไกลๆ แต่ร่างกายกลับไม่แม้แต่จะขยับ

 

 

แกร๊งๆ

 

 

เสียงหัวเข็มขัดโลหะกระทับกันไปมา เป็นเสียงสัญญาณให้อูยองรู้ว่าร่างสูงกำลังถอดกางเกง

 

 

''พอ...ฮึก...พอเถอะนะคุณ ข...ขอร้อง''

 

 

มือหนาจัดการตัวเองเพียงชั่วครู่ก่อนจะหันมาดันไหล่อูยองให้นอนราบไปกับพื้นกลางบ้าน ร่างสูงขึ้นค่อมก่อนจะชันเข่าเหนือตัวร่างบาง มือหยาบรูดแกนกายตัวเองบังคับให้อูยองเปิดปากเพื่อดูดกลืนมัน

 

 

''อะ...อือ....อืมม..''

 

 

ขนาดคับปากทำให้อูยองขยับปากอย่างยากลำบาก มือเรียวเลื่อนจับแกนกายก่อนจะทำงานประสานกับปาก ค่อยๆชักขึ้นชักลงให้ทุกส่วนแข็งขืน คิ้วสวยขมวดนิ่วหน้าเมื่อร่างสูงกระแทกกระทั้นแกนกายเข้ามาในปาก

 

 

''อะ..อื้ออ....อืออ.อ.ออ..''

 

 

มือทั้งสองข้างสั่นเทาจนไม่สามารถประคองแกนกายไว้ได้ ร่างบางใช้ลิ้นดุนแกนกายออกจากปากก่อนจะหันหนีหอบหายใจ แต่เพียงแค่นั้นก็ดูเหมือนว่าร่างสูงจะพอใจ

 

 

''อะ....อ๊า.. ''

 

 

ร่างบางเกร็งตัวงอเมื่อร่างสูงเปลี่ยนตำแหน่ง มือหยาบดึงกางเกงเขาออกอย่างรวดเร็วจนขอบกางเกงรูดผ่านแกนกาย มือหนากอบกุมแกนกายอีกฝ่ายขึ้นมา ยิ่งอูยองส่ายหน้าปฏิเสธเขายิ่งอยากทำ

 

 

''อะ...อ๊ะ...อ๊าาา...''

 

 

ปลายนิ้วเท้าจิกลงกับพื้นกว้างกลางบ้านพร้อมๆกับเรียวหน้าที่ส่ายรัวปฏิเสธ

 

 

''อะ...อ๊ะ.. ''

 

 

สะโพกบิดไปมายิ่งเร้าอารมณ์ให้ร่างสูงรูดขึ้นลงถี่ๆ

 

 

 

''ฮะ....ฮึก..อ๊ะ...ฮือออ...อ๊าาาาา...''

 

 

เสียงสะอื้นแปลเปลี่ยนเป็นสียงกระเส้าเมื่อร่างสูงปิดส่วนปลายแกนกายไม่ให้เขาหลั่งน้ำรักออกมา

 

 

''อ่ะ...คะ...คุณ!!!!''

 

 

ร่างบางร้องเสียงหลงเมื่อนิชคุณยังคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ มุมปากยกยิ้มราวกับคนโรคจิตก่อนจะก้มลงรูดน้ำรักด้วยปากอย่างจงใจ นั้นยิ่งทำให้ร่างบางเกร็งรับมากกว่าเดิม

 

 

ไม่มีครั้งไหนทรมานได้เท่าครั้งนี้!!! 

 

 

''อะ...อ๊า...ฮึก...คะ..คุณ...เฮ้อ..เฮ้อออ..''

 

 

ร่างบางร้องเรียกแทบขาดใจ จนนิชคุณต้องยอมผลักปากออก  เสียงหวานแหบพร่านหอบหายใจเหมือนปลาที่ลอยขึ้นมาเกยตื้นบนบก มือเรียวเรียกหาแรงบรรเทาจากคนรัก และทันทีที่ร่างสูงยอมโน้มตัวลงมากอดกระชับ ร่างบางก็ปล่อยโฮออกมาทันที

 

 

''พอเถอะนะคุณ.....ฮึก....พะ...พอแค่นี้..ฉ ..ฉันยอมแล้ว...ฮึก..ฮืออ จะไม่ทะ......ทำอีกแล้วนะ ฉันจะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้ว..ฮึก..ขะ...ขอร้องล่ะ''

 

 

ร่างบางร้องขออย่างหมดสภาพ

 

 

ลองคิดว่าถ้าใครสักคนเปิดประตูบานใหญ่เข้ามาจะนึกขำขันสมเพสเขามากแค่ไหน???

 

 

''เมื่อกี้ยังเถียงผมอยู่เลย..ปากเก่งนักนิ..ทำไมขอร้องให้หยุดทำสะล่ะ เล่นให้จบก่อนสิ!''

 

 

อ้อมกอดเมื่อครู่ แค่มอบให้เป็นของขวัญปลอบใจเท่านั้น เพราะหลังจากนี้คือความจริงที่ตัวอูยองเองก็น่าจะรู้ดี  เรียวนิ้วสอดใส่ช่องทางด้านหลังทันทีที่พูดจบประโยค ชักเข้าออกก่อนจะเปลี่ยนนิ้วเป็นสองและสามตามอำเภอใจ

 

 

อย่ารู้ว่านายมีหัวใจบ้างไหม?

หรือ 6 ปีที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่มโนภาพที่ฉันคิดขึ้นเอง

นิชคุณที่แสนดีหายไปไหน...ทำไมคนตรงหน้าถึงได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ทั้งอารมณ์ สีหน้า คำพูด รวมถึงความรู้สึกนึกคิด หรือเพราะสามีของเขายกใจให้ใครอื่นไปแล้ว ถึงทำท่าทางเหมือนคนไม่มีหัวใจ ไร้ความรู้สึก

 

 

''อะ....อ๊ะ...ซี๊ดดด ''

 

 

ความรู้สึกพรั่งพรูมาพร้อมๆกับความรู้สึกทรมาน มันหลั่งออกมาพร้อมๆกันจนอูยองต้องครางรับ นิชคุณสะกิดจุดกระสันของเขา และยิ่งเขาส่งเสียงครางเท่าไร แรงกดย้ำก็ตามมามากขึ้นเท่านั้น

 

 

มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเองแน่น ร่างสูงยังคงกดย้ำๆให้อูยองครางออกมาอีก แต่เพราะเสียงร้องเงียบหายไป หน้าคมเข้มจึงเงยหน้าขึ้นมาดู คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจ ก่อนจะดึงมือที่สอดใส่ออกจากช่องทางทันที มันทั้งเร็วและแรงจนร่างบางต้องสะดุ้งรับ

 

 

มือขวากระชากแขนเรียวออกจากริมฝีปากก่อนจะโยกย้ายให้มันอยู่ในที่ๆควรอยู่ มือหยาบจับแขนเรียวรั้งรอบคอตัวเองก่อนจะพูดขึ้นด้วยท่าทีที่ไม่ค่อยพอใจนัก

 

 

''จะกลั้นเสียงครางพวกนั้นไว้ทำไมล่ะ? ยิ่งคุณไม่ร้องเรียก...ผมยิ่งถึงจุดหมายช้านะ ถ้าอารมณ์ผมค้าง ถึงตอนนั้น...คุณจะลำบาก!!''

 

 

น้ำเสียงฟังดูเหมือนทีเล่นทีจริง แต่ใบหน้าคมเข้มกลับจ้องมองหน้ามลด้วยสายตาที่จริงจัง

 

 

''ครางดังๆ!''

 

 

เสียงหนักเอ่ยบอก รอยยิ้มเปื้อนเล่ห์หุบหายกลับเข้าไปตามเดิม ก่อนที่แกนกายจะสอดแทรกเข้ามา ผนังด้านในสัมผัสได้ถึงก้อนเนื้อขนาดใหญ่ที่กำลังรอการหลั่ง อยู่ที่เขา อยู่ที่ช่องแคบๆของเขาจะตอบรัดจนทำให้ก้อนเนื้อนั้นปลดปล่อยได้ไหม?

 

 

ร่างสูงดันแกนกายเข้าไปอย่างช้าๆ ก่อนจะหยิบยื่นโอกาสให้คนข้างใต้เตรียมตัวเตรียมใจ ร่างบางสั่นเทาไปทั่วเรือนร่าง  เขากำลังจะหมดแรง หากแต่นี้แค่เริ่มต้น ปากหยักเม้มรับอย่างฝืนทน ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องทนกับคนแบบนี้!

 

 

มือหนากระตุกดึงความคิดให้ร่างบางกลับคืนสู่โลกปัจจุบัน อูยองยกมือทาบทับมืออีกฝ่ายที่กำลังจับประคองหน้าตัวเอง เสียงสะอื้นดังขึ้นอีกระรอก

 

 

นายจะรู้ไหมว่า...ฉันรักนายมากแค่ไหนคุณ? รักจนฉันกลายเป็นคนโง่เง่า...

 

 

''อะ....ฮึก....อ๊า..''

 

 

แขนเรียวโอบรอบคออีกฝ่ายอย่างรู้งาน ทันทีที่แกนกายเริ่มขยับ ร่างสูงเงยหน้าขึ้นปลดปล่อยอารมณ์รักที่พรั่งพรูขึ้นมา แกนกายค่อยๆชักเข้าออกอย่างช้าๆ รอจนอูยองปรับตัวได้แล้วค่อยเริ่มเร่งจังหวะ

 

 

''อะ.......อือออออ.....อ๊า.....ฮึก...''

 

 

ร่างสูงยกขาเรียวขึ้นพาดไหล่ เพื่อให้แกนกายกระแทกกระทั้นเข้าไปได้มากยิ่งขึ้น จังหวะเริ่มเร็วและแรง

 

 

''อ๊าาาา....อือ...คะ....คุณ...คุณ''

 

 

เล็บคมจิกลงบนแผ่นหลังของอีกฝ่ายเพื่อระบายความเจ็บ ร่างบางเกร็งตัวฝืนความเจ็บปวดจนร่างสูงขยับแกนกายไม่ได้ คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ก่อนจะหยุดการกระทำแล้วโน้มตัวลงมา ริมฝีปากแตะกันอย่างช้าๆเพื่อผ่อนคลายให้อูยอง และหลังจากนั้นไม่นานรสจูบก็เริ่มร้อนแรงหนักหน่วง ร่างบางเป็นฝ่ายสอดลิ้นเข้าไปคลอเคลียก่อน เหตุผลเป็นเพราะเขาต้องการมันมากในเวลานี้

 

 

''ฮึก..คุณ...ฉ....ฉันไม่ไหวแล้ว!''

 

 

ร่างบางถอนริมฝีปากออก ก่อนจะครางกระซิบที่ข้างหู ร่างสูงผลิกตัวลงไปนอนแล้วให้อูยองเป็นฝ่ายค่อมเขาแทน นั้นยิ่งทำให้ร่างบางหน้านิ่วคิ้วขมวด มือหนาดึงอูยองให้นอนลงทับร่างตัวเองอย่างช้าๆ ก่อนจะกอดรัดไว้แน่นแล้วเริ่มขยับแกนกายอีกครั้ง

 

 

ไม่ใช่ท่าที่ดูสะดวกสบายอย่างที่ใครต่อใครคิด อูยองซบหน้าไปกับอกแกร่ง พรางส่งเสียงครางเมื่อแกนกายสอดเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า

 

 

''อะ..อ๊ะ...อืออ....ฮึก..''

 

 

ยิ่งร่างบางครางเสียงอยู่ใกล้หู นิชคุณก็ยิ่งเร่งจังหวะ จนในที่สุดก็ถึงจุดหมาย ร่างสูงกระตุกเกร็งก่อนจะปล่อยให้น้ำรักไหลเข้าไปในช่องทางด้านหลัง

 

 

อูยองหอบหายใจอย่างหมดแรง นิชคุณผลิกตัวกลับมาขึ้นค่อมอูยองอีกครั้งก่อนจะยกมือหยาบปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาเต็มหน้าให้ร่างบางรู้สึกสบายขึ้น หากแต่บทรักยังไม่เสร็จสมบรูณ์

 

 

''ฮึก....คะ..คุณ...พอ.......พอ..!!!''

 

 

หยุดพักเพียงชั่วครู่ก็เริ่มขยับแกนกายใหม่ และถึงแม้ว่าร่างบางจะผลักไส้เขาก็ไม่ได้สนใจมัน ปากหนักควานหาความหวานในโพรงปากร่างบางอีกครั้งในขณะที่แกนกายก็ยังคงขยับเข้าออก

 

 

''อะ..โอ๊ย...คะ...คุณ!!!!! ''

 

 

ร่างบางร้องเสียงหลงรู้สึกเจ็บมากขึ้นกว่าเดิม เพราะร่างสูงกดเม้มลงไปจนสุด และถึงแม้ว่าเสียงครางขอร้องให้หยุดจะดังขึ้นหลายๆครั้ง แต่ร่างสูงก็ไม่ได้มีท่าทีใส่ใจ ปากหนายังคงวนเวียนอยู่ที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายก่อนจะเลื่อนลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน กลีบกุหลาบปรากฏขึ้นทั้งทีที่ริมฝีปากผลักออกจากแรงดูดดุน

 

 

เขาจะทำให้มันชัดกว่านี้อีก ...จะทำให้ร่างบางไม่กล้าออกไปไหนเลย

 

 

คิดได้ดังนั้นลิ้นร้อนก็ลากผ่านลำคอลงมา ระยะห่างระหว่างตัวมีแต่รอบจ้ำสีแดงเต็มไปหมด จนใครเห็นอาจคิดว่านั้นเป็นรอยฟกช้ำจากการถูกซ้อมมากกว่าจะอิจฉาที่สามีทำร้ายความเป็นจำของทิ้งไว้ให้สะเต็มตัว

 

 

โอ-เร-ดเวน-ยอง-ฮวา-ซก-เก-อู-รี-กา-อิซ-ซอ  คือ-อัน-เน-อู-ริน-นอ-มู-เฮง-บก-เค-โบ-ยอ ~  

 

 

ขณะที่ลิ้นร้อนแตะเข้าหากัน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น มันสั่นไปมาอยู่ในกระเป๋ากางเกงของใครคนนึงที่ถอดทิ้งไปตั้งนานแล้ว มือหนาควานหาโทรศัพท์ตามเสียงที่ได้ยิน ก่อนจะจับโดนวัตถุชนิดหนึ่งที่กำลังสั่นรอให้ปลายสายรับ

 

 

นิ้วโป้งกดปุ่มสีเขียวสว่างจ้าก่อนจะยกขึ้นแนบหู ไม่มีเสียงขานรับเหมือนทุกคราเพราะตอนนี้ปากไม่ว่างคุย

 

 

''ฮัลโหล...ฮัลโหลอูยอง ได้ยินไหม?''

 

 

แม้ทุกอย่างในร่างกายจะกระทำขยับพร้อมเพียงกันหมด จนดูยุ่งเหยิงและยุ่งยากที่จะแยกประสาสัมผัสรับรู้ในสิ่งที่ได้ยิน แต่เพราะเป็นเสียนี้ เพราะเสียงนี้....ร่างสูงหยุดการกระทำทั้งที่กำลังจะปลดปล่อยก่อนจะยื่นมันให้ร่างบาง แล้วทำเป็นไม่สนใจที่จะฟัง

 

 

อันที่จริงเขาจะอลวาดมันสะตรงนี้เลยก็ยังได้ ในเมื่อชู้โทรหาเมียเขาต่อหน้าต่อตา แต่เขาไม่ทำ รอฟังร่างบางตอบกลับจะสนุกกว่า

 

 

ลิ้นร้อนโลมเลียซอกคอขวาแกล้งให้อูยองครางไม่เป็นภาษา และใช่..ที่มันได้ผล เมื่อร่างบางแอ่นกายรับการปรนเปรอจากเขา

 

 

''ฮะ...ฮัลโหล!''

 

 

อูยองหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพูด คยูฮยอนขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีที่ได้ยินเสียงร่างบางตอบกลับ

 

 

''เป็นอะไรหรือเปล่าอูยอง? ไอ้คุณมันไม่ได้ทำอะไรนายหรอกใช่ไหม?''  

 

 

สปีกเกอร์โฟนถูกอีกฝ่ายเปิดฟังได้ทันทวงที ร่างสูงเหลือบมองอูยองที่พยายามจะรวบรวมเสียงตอบกลับ หากแต่ถ้าเสียงฟังดูธรรมดาเกินไปมันก็ไม่น่าสนุกนะสิ

 

 

นิชคุณจงใจขยับแกนกายดันเข้าไปจนสุดและรูดดึงออกมา

 

 

''อะ...อ๊า...เฮ้อ..เฮ้อ ''

 

 

ร่างบางครางกระเซ้าเมื่ออารมณ์ที่โหมเข้ามามันมากเกินจนเขาไม่สามารถกลั้นเสียงครางได้

 

 

''หะ...ว่าไงอูยอง นายโอเคใช่ไหม?''

 

 

''อ่อ...อือ''

 

 

ได้แต่ตอบกลับด้วยเสียงที่น่าสมเพส

 

 

''คะ...แค่นี้นะ...เฮ้อ...ฉะ...ฉันไม่....อือออ....ไม่..สะ..สะดวก''

 

 

ร่างบางกดวางสายก่อนจะปล่อยให้โทรศัพท์ร่วงล่นกระเด็นกระดอนอยู่ข้างตัว

 

 

''ดีมาก....ที่รัก''  

 

 

ร่างสูงลูบไล้ใบหน้าอูยองอย่างพอใจ ก่อนจะเริ่มขยับแกนกายอีกครั้ง

 

 

''อะ....เออ...อือ...อื้อออ''

 

 

มือเรียวจิกแขนอีกฝ่ายที่กระแทกกระทั้นเข้ามา และดูเหมือนนั้นจะเป็นความอดทนครั้งสุดท้ายก่อนที่เกมส์รักจะจบลง

 

 

''อะ...อ่า....คะ...คุณ....เฮ้อ..ฮึก...เฮ้ออ''

 

 

ร่างบางเกร็งตัวตอบรัดแกนกายก่อนที่ร่างสูงจะหลั่งน้ำรักออกมาอีกรอบ

 

 

''เอาออกไป....ฮึก...ฮืออ..เอา...เอาออกไป''

 

 

ร่างบางดันไหล่อีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่ยอมขยับตัวเลยแม้แต่น้อย

 

 

''คุณชอบไม่ใช่หรอ? ครั้งก่อนเราก็ทำแบบนี้!!''

 

 

ร่างสูงล้มตัวลงนอนข้างๆอย่างผ่อนคลายแต่ก็ยังไม่ยอมถอนแกนกายออกจากตัวของภรรยา

 

 

ร่างบางส่ายหน้าปฏิเสธก่อนจะออกปากเอ่ยขอ

 

 

''ไม่....ฉัน...ฉันไม่ชอบมันแล้ว..ฮึก..เอา...ออกไปเถอะนะคุณ..ฉันเจ็บ!!''

 

 

ร่างบางยกมือกุมหน้าท้องเนื้อตัวเริ่มสั่นเทา ขาเรียวขดตัวงองุ้มเข้าหาลำตัวจนร่างสูงต้องยอมถอดออก เขาแค่อยากแกล้งต่อเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าอูยองจะแสดงสีหน้าได้เจ็บปวดขนาดนั้น

 

 

มือหนาช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้ม ปลายเท้าตวัดเสื้อผ้าที่กองอยู่หน้าบันไดให้หลบหลีกไปข้างๆก่อนจะเดินดุ่มๆขึ้นไปที่ห้องนอน

 

 

แกร๊ก ก ก

 

 

แรงวางก่อนหน้ากับตอนนี้ช่างต่างกัน ทันทีที่วางร่างบางลงบนเตียง ขาแขนก็ง้องุ้มเข้าหากันอีก

 

 

''อะ....โอ๊ยยย''

 

 

เสียงครางเจ็บปวดดังขึ้นเรียกสตินิชคุณที่หันหลังกลับไปมองทางเดินตามประตู รอยเลือดจากแผลฉีกขาดหยดเป็นทางยาวมาจนถึงปลายเตียง และแน่นอนว่าบนเตียงเขอะขะไปด้วยรอยเลือด เพราะอูยองยังคงม้วนตัวไปมาไม่นอนนิ่งอยู่กับที่เหมือนทุกครั้ง

 

 

ร่างสูงนั่งลงข้างเตียงก่อนจะจับแขนทั้งสองข้างให้อูยองหยุดดื้นและอยู่นิ่งๆสักที แต่สายตาที่ประสนกัน เริ่มทำให้นิชคุณใจเสีย อูยองมองเขาด้วยสีหน้าเจ็บปวด เนื้อตัวสั้นเทากำลังกลัวว่าเขาจะทำเรื่องเมื่อกี้นี้อีก

 

 

''ไม่...ไม่เอาแล้วนะคุณ ฉันเจ็บ...ฮึก''

 

 

ร่างสูงส่ายหน้ารับทันที

 

 

''ผมแค่อยากให้คุณนอนนิ่งๆ..''

 

 

หากแต่ร่างบางยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องๆเดิม สายตาทอดผ่านใบหน้าคมเข้ม อูยองกำลังมองเหมือนนิชคุณเป็นคนอื่น คนอื่นที่ทำให้เขาต้องเจ็บ  

 

 

''นายทำเหมือนกับว่าฉันเป็นโสเภณีคนนึง..ฮึก..ทะ..ที่แค่รองรับอารมณ์ของนาย..แล้วได้เงิน ..ฮึก..ฮืออ..ตะ..แต่ฉัน..ฉันเป็นเมียนายนะคุณ..ฮึก.. ฉันเจ็บเป็น...ยิ่งฉันรักนาย.....ฉันก็ยิ่งเจ็บ ''

 

 

 

''อะ..อืออ ''

 

 

ร่างบางหลับตาลงปล่อยให้ร่างกายควบคุมความรู้สึก ต้นคอเอียงหาไหล่อีกข้างเมื่อปากหนาจูบลงที่ซอกคอขาวเนียน

 

 

''อะ...อ่ะ.''

 

 

ร่างบางกระเถิบตัวออกห่างเมื่อร่างสูงดูดดุนทิ้งรอยกลีบกุหลาบ ภาพคืนนั้นกลับมาอีกแล้ว

 

 

''คะ...คุณ ไว้วันหลังเถอะนะ!!''

 

 

มือเรียวดันอกแกร่งออกห่าง เขาเพียงแต่กลัวว่ามันจะเป็นเหมือน.....คืนนั้น

 

 

''ทำไม?.....ไม่เชื่อใจผมหรอ?''

 

 

ร่างบางหลบสายตาหันหนีไปอีกทาง

 

ถ้าเขาตอบว่าใช่......ร่างสูงจะรุนแรงกับเขาไหม?

แล้วถ้าเขาตอบว่าไม่.....ร่างสูงจะนุ่มนวลกับเขาหรือเปล่า?

 

 

''ผมอดทนมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ.....คุณจะไม่ใจอ่อนหน่อยหรอ?''  

 

 

อุส่าห์อยู่ติดตัวไม่ห่าง กลัวว่าอูยองจะทำตัวห่างเหินเพียงเพราะคืนนั้นเขาตั้งใจทำร้ายร่างกายอย่างมีสติ

อุส่าห์ไม่ไปหายุนอาแล้วนะ

 

 

''ใจร้ายจัง!!!''

 

 

อูยองหันกลับมามองหน้า ดวงตามองเข้าไปในตาของอีกฝ่าย

 

 

''จะ...ไม่รุนแรงใช่ไหม?''

 

 

''รับรองว่าไม่เจ็บ..?''

 

 

ร่างสูงเอ่ยตอบก่อนจะก้มลงประกบปากร่างบางอีกครั้ง ลิ้นร้อนตวัดเข้าหาโพรงปากรสหวาน อูยองหลับตาลงรับสัมผัส  มือหยาบเลื่อนปลดกระดุมทีละเม็ดจนหมดก่อนจะดึงแขนทั้งสองข้างของร่างบางออกจากเสื้อตัวบาง เสื้อเชิ้ตล่นลงข้างเตียงทันที

 

 

ปากหนาลูบไล้แผ่นอกด้วยลิ้นร้อนอย่างชำนาญ จนร่างบางต้องส่งเสียงครางลบเลือนสติตัวเองให้แตกกระเจิง

 

 

''อะ....อ่าาาาา......อือ....อืมมมม..''

 

 

ไรฟันขบกัดยอดอกสีสวย ยิ่งอูยองครางดังมากขึ้นเท่าไร จิตใจของเขาก็ยิ่งเตลิดเปิดเปิงไปไกลมากขึ้นเท่านั้น  ภายในใจแทบทนไม่ไหว ร่างกายเองก็เช่นกัน เขาอยากจะเข้าไปในตัวอูยองจะแย่อยู่แล้ว

 

 

...หากแต่มันติดตรงที่ว่า....เขาจะทำให้อูยองกลัวไม่ได้ ต้องเพิ่มความมั่นใจให้อีกฝ่าย...ว่าเขาคือสามีคนเดิม

 

 

มือหนาถอดกางเกงตัวในออกเป็นตัวสุดท้าย เขาทั้งคู่ไม่เหลือเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว มือหยาบกอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบาง แต่ก็ต้องตกใจเมื่ออูยองดันหลังให้ร่างสูงนอนราบไปกับเตียง

 

 

''อะ...อะไร?''

 

 

นิชคุณยกคิ้วถาม พรางมองอูยองที่ก้มต่ำลงไป

 

 

''อะ.......อืมมมมม..ซีดส์...''

 

 

ร่างสูงพยายามควบคุมสติ แต่อูยองทำมันอย่างชำนาญจนอีกฝ่ายเคลิบเคลิ้มตาม แกนกายชูชันสู้โพรงปากรสหวาน

 

 

''อืออ...ออ...อืม..''

 

 

เสียงครางในลำคอดังพร้อมๆกับเรียวปากที่ก้มลงกอบกุมแกนกายร่างสูง เสียงจ๊อบแจ๊บดังขึ้นเมื่ออูยองดูดดุนแกนกายซ้ำๆ ลากลิ้นไล่จากโคนถึงปลายจนร่างสูงต้องงอตัวรับสัมผัส

 

 

มือเรียวรูดขึ้นลงแรงๆก่อนจะดูดดุนส่วนปลาย ขบเม้มเน้นๆจนน้ำเยิ้มๆหลั่งออกมา

 

 

''อะ.......อ่า.....อือ...อือม...''

 

 

 

เรียวปากถอนออกหอบหายใจ ก่อนจะก้มลงพรมจูบรอบแกนกายอย่างหลงใหล ร่างสูงได้แต่นอนนิ่งให้ภรรยาทำตามแรงปรารถนา ร่างบางชะโลมน้ำลายตัวเองลงบนแกนกายของร่างสูงก่อนจะใช้มือรูดขึ้นลงแรงๆอีกสองสามที

 

 

น้ำรักถูกอีกฝ่ายหลั่งออกมาเป็นสีขาวขุ่นที่ดูท่าจะกลืนยากน่าดู ร่างบางชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะก้มลงไปลิ้มรสความสุขที่ร่างสูงหลั่งออกมา แต่...

 

 

''อย่าเลย...มันไม่อร่อยหรอก!!''

 

 

ร่างสูงยิ้มให้พรางทำหน้ายียวน มือหยาบดันไหล่ร่างบางให้นอนราบที่เดิม ก่อนจะกอบกุมแกนกายให้อีกฝ่าย หลั่งอารมณ์ออกมาเช่นกัน มือหนารูดขึ้นลง ไม่พอเปล่า...ยังใช้ปากขบเม้มหนังหุ้มส่วนปลายให้อูยองรู้สึกเสียวซ่าน

 

 

''อะ....อืออออออออ...อืมมม''

 

 

ร่างบางหอบหายใจเมื่อร่างสูงจงใจแกล้งเขา มือเรียวขยุ้มผมสีน้ำตาล เขากลับมาหลั่งใหลเจ้าของสีผมนี้อีกครั้ง  หลังจากตื่นกลัวมันมานานพอสมควร 

 

 

น้ำรักหลั่งออกมาอย่างรวดเร็วด้วยอารมณ์ที่พลั่งพลู

 

 

''อ่ะ....อือออ''

 

 

อูยองกระตุกเกร็งร้องเสียงหลง เมื่อความสุขทั้งหมดถูกปลอดปล่อยออกมา เรียวปากยกยิ้ม ร่างสูงไม่ได้ทำท่ารังเกียจมัน น้ำรักถูกกลืนเข้าไปจนหมดก่อนที่ลิ้นร้อนจะเลื่อนต่ำลงมาสร้างความคุ้นเคยให้กับช่องทางด้านหลัง

 

 

หากแต่....ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เมื่อภาพวันนั้นย้อนกลับมาทำร้ายจิตใจเขาอีกครั้ง

 

 

น้ำตาไหลออกมาทั้งที่ร่างสูงยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย ร่างสูงที่ยกมือจับต้นขาตกใจตามไปด้วยเมื่อต้นขาที่เขาจับไว้มั่นสะดุ้งหนี

 

 

ดวงตาประสานกันเพียงชั่วครู่ก่อนที่อูยองจะยอมอ่อนลง มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาให้อย่างระแวดระวัง ปากหนาเอ่ยบอกเพื่อให้ร่างบางคลายความกังวล

 

 

''ไม่ต้องกลัวนะ..''

 

 

ร่างบางพยักหน้ารับอย่างช้าๆ ทั้งที่ร่างกายอนุญาตให้ร่างสูงทำได้ตามอำเภอใจ แต่ภายในจิตใจกลับบังคับให้ร่างทั้งร่างสั่นเทาเพราะความหวาดกลัว

 

 

''เราไม่ได้โกรธ.. เกลียดกันนะอูยอง ผมก็คือผม...เชื่อใจผมนะ!!!''

 

 

ร่างบางพยักหน้าตอบกลับอีกครั้ง ร่างสูงลอบมองอย่างเป็นกังวลก่อนจะก้มลงจูบช่องทางด้านหลังอย่างแผ่วเบา

 

 

''อะ....อืม....''

 

 

อูยองเกร็งตัวน้อยลง ร่างบางพยายามหายใจเข้าลึกๆเพื่อผ่อนคลายความรู้สึกภายในใจ นิ้วชี้สอดใส่เข้าไปเปิดช่องทางหลังอย่างยากลำบาก เนื่องจากอูยองเกร็งรับสัมผัสนั้น จนช่องทางตรอบรัดนิ้วของเขา

 

 

''คุณอย่าเกร็งสิ!''

 

 

ร่างสูงว่าพรางยื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่ให้ร่างบาง มือเรียวดึงนิ้วชี้ของร่างสูงเข้าปากก่อนจะรูดเข้าออกระบายความหวาดกลัว ให้ลืมไปสะว่าร่างสูงกำลังจะสอดกายเข้ามา

 

 

''อ่ะ....อ่า.......อือ...ออออออ..''

 

 

ร่างบางขมวดคิ้วหยี๋หน้าใส่ นิ้วมือยังคงชักเข้าออก เพิ่มเป็นสองและสามตามลำดับ อูยองเผลอจิกมือร่างสูงที่ตนจับเอาไว้ก่อนจะปล่อยออกด้วยความตกใจ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ร่างสูงชักนิ้วทั้งหมดออกพอดี

 

 

ร่างสูงดึงมือกลับมาจับขาเรียวทั้งสองข้างพาดบ่า ก่อนจะใช้มือชักแกนกายที่แข็งขืนอยู่แล้วสอดใส่เข้าไปจนมิด   ร่างบางหลับตาแน่น ก่อนจะครางออกมาเมื่อร่างสูงเริ่มขยับ

 

 

''อะ....อื้มมมมม....อะ..อ่าาาา.. ''

 

 

แกนกายขยับเข้าออกภายในร่างกาย เจ็บจนน้ำตาเร็ดแต่หลังจากนั้นไม่นานก็หลงเหลือเพียงความสุข

 

 

''อ่ะ.....อือ......คะ..คุณ...อ่ะ......อ่าาาาาาาาา....อื้ม''

 

 

''กะ....ใกล้แล้ว!''

 

 

อูยองยกสะโพกเข้าหาร่างสูงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างสูงจะปลอดปล่อยออกมา

 

 

''เฮ้อ....ออ....เฮ้อ..ออออ... ''

 

 

ร่างบางหอบหายใจ เขาแทบขาดใจเมื่อร่างสูงเร่งจังหวะในแต่ละครั้ง คงห่างหายมานาน..เลยยิ่งทำให้รู้สึกเหนื่อย

 

 

นิชคุณค่อยๆถอดแกนกายออกอย่างเบาที่สุดก่อนจะดึงผ้าห่มปิดมิดเรือนร่างทั้งคู่

 

 

''ฝันดีนะครับ......คนดีของผม ผมรักคุณนะ!!!''  

 

 

ร่างสูงรวบตัวร่างบางเข้าหาตัวเอง บรรจงจูบที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา

 

 

สัมผัสเหล่านี้ทำให้อูยองยิ้มทั้งน้ำตา ร่างบางนอนหนุนอกสามีก่อนจะกอดร่างสูงแน่นๆ

 

 

''กลัวผมหายไปหรือไง?''

 

 

ร่างสูงเอ่ยแซวแม้จะดื่มมาด้วยกันทั้งคู่ แค่ทั้งสองคนก็ยังคงมีสติ ร่างบางไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เพียงแต่กอดให้แน่นขึ้นไปอีก

 

 

ไม่ได้ยินมานานมากแล้ว เป็นอาทิตย์ได้แล้วมั้ง???

 

 

พักหลังมานี้ จะบอกรักก็ต้องรอให้ร่วมรักเสร็จก่อน ผิดกับเมื่อก่อนที่บอกเช้าบอกเย็นจนกลายเป็นคำที่น่าเบื่อ

 

 

แต่นับวันดูเหมือนพวกเขาเริ่มเหินห่าง คำบอกรักที่ฟังจนเบื่อ ตอนนี้กลับอยากฟัง....ทุกวันทุกเวลา

 

 

เรื่องของผู้หญิงคนนั้นกลับเข้ามาในหัวของเขาอีกแล้ว เขาไม่สามารถเลิกคิดเรื่องพวกนี้ได้เลย หน้ามลยกขึ้นมองหน้าร่างสูงที่ตอนนี้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว

 

 

ในใจนึกอยากถามว่า.........?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทำไม.......นายถึงรักฉันคนเดียวไม่ได้ มีเหตุผลอะไร..ถึงต้องมีใครอีกคน ฉันไม่ดีพออย่างนั้นหรอ หรือเพราะลีลา ท่าทาง ของฉันมันไม่ถูกใจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

 

 

****************************************************************

อ่านจบแล้ว.....กลับไปเม้นในเด็กดีด้วยนะจ๊ะตัว 

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=743464&chapter=6

ส่วนที่เหลืออีก 80% รับรองว่าเด็ด + ฮา 5555

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างบางถูกอีกฝ่ายเหวี่ยงขึ้นเตียงทันที  สายตาวิงวอนเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา 

 

 

ทำไมถึงเป็นวันครอบรอบที่น่ารังเกียจขนาดนี้นะ???  

ทำไมเขาจะต้องมานั่งใจเย็นรับรู้และรองรับเรื่องพวกนี้ด้วย  

เป็นครั้งแรกในรอบ 6 ปี ที่คิดว่าการเป็นเมีย......มันยากสำหรับเขา 

 

 

ร่างสูงนั่งลงข้างเตียงอย่างไม่รีบร้อน มือหยาบไล่ไปตามเรียวขา จงใจออกแรงกระชากกางเกงตัวนอก ร่างบางสะดุ้งเฮือก ริมฝีปากบางสั่นเทาก่อนจะเปิดปาก 

 

 

''คะ...คุณ  ฉะ...ฉันรู้แล้ว....อย่า......อย่าทำเลยนะ''

 

 

 ในที่สุดก็ไม่เหลือแม้แต่ศักศรีดิ์   จาง อูยองนายรักเขามากขนาดนั้นเลยหรือไง 

 

 

มือหยาบโยนกางเกงให้พ้นทาง ก่อนจะหันมามองหน้าร่างบางที่ยกมือไหว้เขางกๆ แต่ถึงอย่างนั้น......น้ำเสียงขอร้องก็ช่วยอะไรไม่ได้ 

 

 

''ผมต้องทำให้คุณ........จำขึ้นใจ!''  

 

 

''มะ.....ไม่...ฉันรู้.....ระ.....รู้แล้ววว..''  

 

 

อูยองพยักหน้าให้ร่างสูงที่ก้มหน้าก้มตาพยายามปลดกางเกงตัวในของเขา และนั้น........เป็นเสียงสุดท้ายที่อ้อนวอน  หลังจากนั้นหลงเหลือไว้เพียงเสียงคราง......ที่ใครฟังก็สัมผัสได้ว่ามัน.....ทรมาน 

 

 

ขาเรียวถูกมือหยาบออกแรงแยกออก ก่อนจะก้มหน้าลงไล่เลียแกนกายของร่างบางอย่างหลงใหล ไรฟันจงใจขบเม้มจนร่างบางออกแรงดิ้นเพื่อให้ตัวเอง..หลุดพ้น 

 

 

''อะ....อ่า......''

 

 

ทั้งสีหน้าและความรู้สึกบ่งบอกว่าเขาไม่ต้องการ แต่ร่างกายกลับถลำลึกเมื่อร่างสูงกอบกุมแกนกายด้วยปาก ลิ้นร้อนยิ่งทำให้ร่างบางหยี๋หน้าและออกแรงเกร็งร่างกาย

 

 

ความเสียงซ่านที่ควรจะได้รับ

ความสุขที่่รออยู่ตรงหน้าควรจะมาถึงในไม่ช้าเหมือนครั้งก่อนๆ

แต่ไม่...ไม่มีความสุขอะไรทั้งนั้น มันเป็นเพียงแค่ในความคิดของเขาที่เคยชินกับครั้งก่อนๆ

แต่ดูเหมือนร่างกายจะรับรู้ได้ดี ว่าสิ่งที่ได้รับมีเพียงความทรมานล้วนๆ.....ทั้งกายและใจ  

 

 

มือบางพยายามดันศรีษะร่างสูงออกห่าง พยายามกระเถิบถอยหนี แต่มือหยาบที่ล็อกขาของเขาไว้ ทำให้ร่างบางดิ้นไปไหนไม่ได้  ตาคมปิดลงพรางนึกถึงเรื่องเก่าๆ

 

 

''ผมรักคุณที่สุด....รักมากกว่าใคร........และไม่มีใครแทนที่คุณได้''  

 

 

''ไว้ผมขอคุณพ่อลางานได้เมื่อไหร่.. เราไปเที่ยวอเมริกากันนะ''  

 

 

''สุขสันต์วันเกิดนะครับ.....คนดีของผม''  

 

 

''วันนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า...พ่อครัวคนนี้จะทำให้กินเอง''  

 

 

''ฟังนะ......ผมจะรักแค่คุณ..และไม่มีวันที่ผมจะทำให้คุณเสียใจ''  

 

 

ห้วงความคิดดับลงเพียงแค่นั้น เหลือเพียงถ้อยคำที่ตนนึกคิดได้เพียงประโยคสุดท้าย 

นี้หรือคือสิ่งที่สามีของเขาควรจะทำ..นายทำแบบนี้ฉันคงไม่เสียใจสินะ ประโยคสุดท้ายดังอยู่ในหัว พร้อมๆกับดวงตาที่เปิดรับแสงจากพระอาทิตย์ตอนสาย พร้อมๆกับกลีบปากที่เปล่งเสียงครางออกมา

 

 

''อะ.....อ่..ะ......อ่า...''

 

 

มือบางพยายามแกะมือร่างสูงออกจากต้นขาตัวเอง แต่นั้นยิ่งทำให้ตัวเขาแนบชิดอีกฝ่ายมากขึ้น  หน้ามลยกขึ้นดวงตาเพ่งมองเพดานอย่างเหม่อลอย มือเรียงเปลี่ยนมาจิกผ้าปูที่นอนแทน

 

 

ในเมื่อหยุดคนๆนี้ไม่ได้เขาก็ต้องพยายามเข้าใจชะตากรรมของตัวเอง

 

 

หน้าหวานร้องเสียงหลง เมื่อร่างสูงดูดดุนส่วนปลาย สะโพกบางยกเข้าหาโพรงปากให้ร่างสูงทำมากกว่านี้  เมื่อใกล้ถึงขีดสุด อะไรๆก็หยุดไม่ได้  แม้เขาจะต่อต้าน....แต่ตอนนี้กลับต้องการ  ก็แค่อยากปลดปล่อยเท่านั้น ไม่ได้มีเหตุผลน่าขยะแขยงเพื่อสนองความต้องการของอีกคนเลยสักนิด.........ไม่มี 

 

 

''อะ.....อ่า....โอ๊ย.....อือออออออออ.....อ่ะ......อื้มมม....ออ....''

 

 

หน้ามลเชิดสูงขึ้นเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ภายในจิตใจที่ค้างคา

มันนาน......นานมาก เมื่อร่างสูงจงใจดูดดุนแล้วคลายออก ก่อนจะแสยะยิ้มแล้วดูดกลืนเข้าไปใหม่ เมื่ออารมณ์ขาดตอนเป็นใครก็ต้องอยากปลดปล่อยทั้งนั้น ในเมื่อหยุดไม่ได้ก็ต้องการให้อีกฝ่ายทำมันเร็วๆ เพื่อที่มันจะได้รีบๆจบลง  

 

 

โพรงปากร้อนระอุดูดกลืนน้ำรักสีขุ่นก่อนจะหลงเหลือมันไว้ในปากแล้วถอนออก ร่างบางกระตุกเกร็งทันทีที่ร่างกายได้รับการปลดปล่อย  ตาคมช้อนมองหน้าร่างสูงที่ใกล้เข้ามา ก่อนที่ทุกอย่างในหัวสมองจะหลงเหลือเพียง....สีขาว  ริมฝีปากบางปิดแน่นจะไม่เปิดปากเด็ดขาด.....ไม่ 

 

 

''อะ....โอ๊ย ''

 

 

คนโง่ย่อมตกเป็นเหยื่อของคนฉลาด ร่างสูงกัดขอบปากจนร่างบางต้องส่งเสียงร้อง และนั้นคือจุดประสงค์ ไม่สนว่าภรรยาจะเจ็บช้ำแค่ไหน ขอแค่.....ตัวเองสุขสม....แค่นั้นพอ 

 

 

ลิ้นร้อนหลบหลีกลิ้มของอีกฝ่าย แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นน้ำรักเมื่อครู่ที่มีกลิ่นคาวปนอยู่บวกกับรสชาติของเลือดตัวเองที่ร่างสูงพึ่งกระทำ ร่างบางกลั้นใจกลืนมันลงไป เพราะดูท่าเหมือนร่างสูงจะไม่ยอมเปิดปากให้เขาได้หายใจ

 

 

ร่างสูงถอนปากออกก่อนจะไล่เลียรอยเลือดที่ไหลลงซอกคอราวกับว่ามันเป็นอาหารมื้อสำคัญ กลีบปากทิ้งรอยแสดงความเป็นเจ้าของไว้สองสามทีก่อนจะบังคับให้อูยองทำเรื่องที่น่าอาย

 

 

มือหยาบดึงมืออีกฝ่ายที่วางไว้ข้างลำตัว ก่อนจะบังคับให้อูยองจับที่เป้ากางเกงของเขา มือหยาบจับมือบางลูบขึ้นลงให้แกนกายของเขาเริ่มตื่นตัว 

 

 

ทั้งที่เสียงสะอื้นยังคงดังก้องทั่วทั้งห้อง แต่ในตอนนี้ร่างสูงกลับไม่ได้ยิน มืออีกข้างเลิกเสื้อตัวบางขึ้นเผยให้เห็นยอดอกภายใน สายตาประสานกันเพียงชั่วครู่

 

 

เพียงชั่วครู่ที่เห็นว่าภรรยาน่ากลัวแค่ไหน?

น้ำตาที่ไหลลงมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

เลือดที่มุมปากเริ่มเกาะตัวเป็นก้อน

ปากแดงบวมเป่งเพราะฝีมือเขาทั้งหมด

 

 

ร่างสูงหันกลับมาสนใจยอดอกสีชมพูริมฝีปากดูดดุนจนยอดอดแข็งเป็นไต ถึงอย่างนั้น ร่างสูงก็ยังไม่ยอมปล่อยมือข้างเดิมออก ยังคงกอบกุมมือของอีกฝ่ายให้ลูบขึ้นลงตามที่มือเขาบังคับ

 

 

ร่างบางมองกลุ้มผมสีน้ำตาล  ที่ครั้งก่อนเขานั้นเคยหลงใหล แต่ตอนนี้กลับอยากหลุดพ้น

หลุดพ้นจากพันธะบ้าๆนี้และ........หลุดพ้นจากคนนี้ซะ

 

 

เรียวปากเผยให้เห็นไรฟันด้านใน เหมือนร่างบางพยายาม..............พยายามจะพูดอะไรสักอย่าง

 

 

''คะ.....คุณ........คุณอ่าาา...พะ.....พอ.....พอเถอะนะ.....อ่ะ........ขอ........ขอร้อง....''  

 

 

ร่างบางส่งเสียงสะอื้นดังขึ้น

 

 

ยอมรับว่าเกลียดคนๆนี้ไม่ได้......ยังคงรักทั้งที่รู้ว่าเขาแท่งข้างหลังตัวเอง........แต่ถึงอย่างงั้นที่เขาต้องการก็ไม่ใช่แบบนี้  ไม่ใช่ความรุนแรงเพียงอย่างเดียว  ต้องการอ้อมกอดที่อบอุ่นด้วย  ต้องการคำหวานพวกนั้น  พูดให้เขาหลอกตัวเองทีเถอะ.........เขาไม่อยากสัมผัสความทรมาน...เพียงอย่างเดียว

 

 

ร่างสูงหยุดการกระทำลงยิ่งทำให้ร่างบางเงยหน้ามอง น้ำลายถูกกลืนลงคออย่างยากลำบาก

 

 

ขอร้องล่ะ.......เห็นใจเขาทีเถอะ แต่แล้วก็ต้องหลั่งน้ำตาลงมาอีกครั้ง เมื่อการกระทำที่หยุดลงเมื่อครู่เป็นแค่การพักหายใจหายคอ  ร่างสูงขยับตัวอีกครั้ง มือหยาบเริ่มปลดกางเกงนอนของตัวเอง ก่อนจะถอดกางเกงตัวในออกตามกันไปติดๆ

 

 

มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเอง  ก่อนหน้าคือ ความทรมาน แต่หลังจากนี้คือนรก...นรกสำหรับเขา 

 

 

ขาเรียวถูกร่างสูงยกขึ้นพาดบ่า หน้าหวานส่ายหน้าหันหนี มือทั้งสองข้างพยายามรั้งมือร่างสูงที่กำลังจะจับสะโพกของเขา  แต่มันก็ไม่เป็นผล

 

 

มือหยาบจับแกนกายตัวเองรูดขึ้นลงเพียงสองสามครั้งแกนกายก็แข็งขืนทันที ร่างสูงใช้แกนกายลูบไล่ช่องทางด้านนอกอย่างใจเย็น 

 

 

แต่อีกคนที่นอนอยู่กลับรู้สึกตื่นกลัว ไม่เคยเลยสักครั้งที่นิชคุณจะทำกับเขา....แบบนี้ 

 

 

''อะ....โอ๊ยยยยย....อือออออ...จะ....เจ็บ...''

 

 

มือเรียวจับมือร่างสูงที่กำลังดึงสะโพกร่างบางเข้าหาแกนกายของตัวเอง ก่อนจะกดดันจนสุดในครั้งเดียว 

 

 

ไม่อย่างที่บอก....ร่างสูงไม่ยอมสร้างความคุ้นเคยให้กับเขา......ไม่เลยจริงๆ

 

 

มือแกร่งปล่อยออกจากต้นขาก่อนจะจับมือร่างบางที่เรียกร้องที่ยึดเหนียวจากเขา  ร่างบางส่ายหน้าไปมาเพราะรู้สึกจุกขึ้นมาที่ท้อง ก่อนที่ร่างกายจะสั่นเทาอีกครั้งเมื่อร่างสูงเริ่มขยับแกนกาย 

 

 

''อะ......อือ......อ.....โอ๊ยยยย...คุณ...มันเจ็บ.........อ่า......อ่ะ.....''  

 

 

ร่างบางนิ่วหน้าเมื่อร่างสูงไม่ยอมฟัง ยังคงกดหนักๆให้สุดก่อนจะเริ่มรูดเร็วและแรงขึ้น 

 

 

''อะ......โอ๊ยยยยยยย....คะ.....คุณ.........มะ.....ไม่....ไม่ไหว........''

 

 

 ริมฝีปากที่ซีดลงทุกทีบ่งบอกว่าคำพูดทุกคำเป็นความจริง  เขารับมันไม่ได้......มันกะทันหันเกินไป ร่างกายของเขารับมันไม่ได้ เขาพยายาม.......พยายามใจแข็งพยายามอดทนแล้วนะ แต่มันมากเกินไป

 

 

ถึงอย่างนั้น คนที่ใจแข็งกว่าเห็นจะเป็นคุณสามีแสนดีที่ยังไม่ยอมหยุด เพราะอารมณ์ของตัวเองเริ่มสูงขึ้น 

 

 

''อย่าเกร็งสิ...ผมจะเสร็จแล้ว!!''  

 

 

น้ำเสียงที่ไม่เจือปนความโกรธเคือง ไม่มีแม้แต่อารมณ์โมโหเหมือนก่อนหน้า เปล่งออกมาเป็นสัญญาณให้อูยองอดทนอีกนิด

 

 

ร่างบางส่ายหน้ารับเพียงอย่างเดียว ช่องทางที่ตอบรัดเมื่อครู่ตอนนี้ถูกหล่อลื่นด้วยเลือด เลือดจากการที่เขาไม่เปิดช่องทางล่วงหน้า เลือดจากแรงอารมณ์ที่เขารุนแรงมากเกินไป 

 

 

มือแกร่งดึงแขนให้ร่างบางงอตัวเข้าหาก่อนจะออกแรงกระแทกสองสามทีแล้วปล่อยน้ำรักเข้าไปในช่องทางด้านหลังที่ตอนนี้มีแต่เลือดไหลออกมา

 

 

แกนกายถูกคาไว้แบบนั้นสักพักก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆถอดมันออก

 

 

สิ่งที่เห็นคือเลือดดวงใหญ่บนผ้าปูที่นอน และช่องทางด้านนอกที่ฉีกขาดเพราะขยายได้ไม่พอ น้ำรักที่อูยองกระตุกเกร็งไหลออกมาพร้อมๆกับเลือด ไม่มีเสียงหอบหายใจเหมือนครั้งก่อนๆ เพราะตอนนี้เสียงที่ได้ยินมีแต่เสียงสะอื้น

 

 

ร่างสูงดึงผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างคนทั้งคู่ก่อนจะหยิบรีโมทเครื่องปรับอากาศแล้วกดลูกศรที่ชี้ลง เขาต้องลดอุณหภูมิในห้องให้เย็นลง แต่ใบหน้าที่ซีดเซียวทำให้ร่างสูงวางมันลงที่เดิม

 

 

มือหยาบดึงเอวร่างบางเข้ามาใกล้ก่อนจะกอดเอวไว้อย่างนั้น แม้ร่างบางจะไม่หันหน้าหาเขาก็ตาม

 

 

มือเรียวออกแรงดึงมืออีกฝ่ายออกจากตัว แต่แรงตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้เลยสินะ เรียวนิ้วตีมือหยาบที่โอบกอดเอวของเขา ตีให้แรงที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้  มันไม่ใช่ความรัก...ทั้งหมดก็แค่ความใคร่ความอยากของคนๆนึง แต่ถึงอย่างนั้นมือหนาก็ยังไม่ยอมปล่อย ยังคงกอดเอวอีกคนไว้แบบนั้น 

 

 

''นอนพักก่อนเถอะ...แล้วค่อยตื่นมาตีผม!!!''  

 

 

เสียงห้าวกระซิบข้างหูก่อนจะหลับตาเข้าสู่ห่วงนิทรา ทิ้งให้ร่างบางนอนอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่น......และมันเป็นเพียงอ้อมกอดที่จอมปลอม

 

 

 

 

*****************************************************************

 

 

อัพ 30% ที่เหลือแล้วนะจ๊ะ

มีต่อท้ายอีกหน่อย เพื่อเป็นการปูทางสำหรับตอนหน้า....ฮู้ๆ

 

 

อย่าลืมกลับไปเม้นด้วยนะจ๊ะ  

รักนะ....ม๊วฟๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

''อะ...อื้มมม... ''

 

สันจมูกได้รูป คลอเคลียซอกคอขาวเนียน ปากหนาดูดดุดทิ้งรอยกุหลาบเปื้อนเหงื่อ ก่อนจะเลื้อยลากผ่านคางมลอย่างหยอกล้อแล้วหยุดที่ริมฝีปากบางได้รูป

 

คนใต้ร่างหายใจเข้าปอด รอรับสัมผัสวาบหวามที่ร่างสูงตั้งใจมอบให้

 

''อือออ..ออ..อืมม..''

 

มือเรียวสอดแขนโอบรอบคออีกฝ่ายทันทีที่บทรักเริ่มทำให้เขามีอารมณ์  

 

ลิ้นร้อนผลัดกันควานหาความหวานในโพรงปากของอีกคน  

 

''อะ...อ่า...อือออ ''

 

อูยองหยี๋หน้าเพราะมือหนากำลังล้อเล่นกับแกนกายของเขา

 

เรียวขาถูกร่างสูงจับตั้งชันขึ้นกับเตียง ก่อนจะออกแรงแหวกปลายขาให้เห็นแกนกายด้านใน ที่ตอนนี้กำลังเชิญชวนเขา

 

มือหนากอบกุมแกนกายร่างบาง ริมฝีปากแคลนยิ้มก่อนจะเริ่มรูดขึ้นลง

 

''อะ...อื้อออ.ออ...อ่าาา...''

 

อูยองส่ายหน้าไปมา เขารู้สึกดีแต่ก็อดไม่ได้ที่จะกัดปากเพราะความเสียวซ่านที่ได้รับ   อกบางยกขึ้นหาอากาศในห้องที่ตอนนี้เหลือเพียงน้อยนิด

 

''อะ....อ่า..อ่ะ...''

 

ปลายเท้าจิกผ้าปูที่นอนก่อนที่เสียงครางจะดังไล่หลังมา เป็นสัญญาณให้ร่างสูงรู้ว่าเขาใกล้ถึงที่หมายแล้ว

 

นิชคุณก้มหน้าลงครอบครองแกนกายทันที

 

เขาไม่เคยนึกรังเกียจ ทั้งทีมันเป็นของที่ใครหลายคนมองว่า ต่ำ  แต่สำหรับเขา...เขาทำได้...เพื่ออูยอง  อะไรก็ตามที่แลกกับความสุขของอีกฝ่าย นิชคุณคนนี้จะยอมทำให้เสมอ

 

เหตุผลมีเพียงข้อเดียว...เพราะอูยองเป็นเมีย เพียง คนเดียวของเขา

 

มือเรียวออกแรงจิกผมคนตรงหน้าเพื่อผ่อนคลายความเสียวซ่านออกมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เปลือกตาค่อยๆยกขึ้น เปิดให้ดวงตาใสด้านในได้เห็นการกระทำของคนตรงหน้าอย่างชัดเจน

 

ตอนนี้เขากำลังมองกลุ่มผมสีน้ำตาล คนๆเดิม และคนๆเดียว ที่จะเห็นในเวลาแบบนี้

 

ร่างบางกระตุกเกร็งจนตัวงอ ก่อนจะปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าปากคนตรงหน้า

 

''อะ..อ๊ะ....อือ...เฮ้ออ.อออ.ออ...''

 

เสียงหายใจตามมาติดๆ มันทั้งเหนื่อยและเหมือนจะขาดใจ

 

มือหนาดึงขาร่างบางเหยียดตรงราบกับเตียงนุ่ม ก่อนจะไล่เลียน้ำรักที่ล้นออกมาจากปากของเขา ไล่เลียไปตามซอกขา  ลิ้นร้อนวนคลึงช่องทางด้านหลังทำเอาคนที่พึ่งผ่อนคลายหยี๋หน้ารับสัมผัส

 

นิ้วเรียวสอดใส่ช่องทางเดิม ก่อนจะเพิ่มเป็นสองและสาม เรียกเสียงครางร่างบางให้เตรียมรับแกนกายของเขา

 

''อะ...อ่ะ....อ่าาาา....อืออ''

 

มือหนายกขาร่างบางพาดไหล่ก่อนจะจับสะโพกคนใต้ร่างขยับแนบชิดแกนกายตัวเอง

 

''อืมมมม...อืออ''

 

อูยองกัดปากตัวเองแล้วหลับตาลงอีกครั้ง  เขารู้ว่ามันทำให้เขาเจ็บ...แต่ถึงอย่างนั้นนิชคุณก็จะไม่รุนแรงกับเขา จะไม่เห็นแต่ความใคร่ของตัวเอง

 

ร่างสูงจะรอให้อูยองพร้อมก่อนเสมอ

 

มือหนายกขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้าให้ร่างบางอย่างเบามือ ก่อนจะยิ้มให้บางๆแล้วเริ่มขยับแกนกาย 

 

''อือ.....อืมมม....อือ.อออ.......''

 

เสียงเล็กครางสลับกับแกนกายที่กำลังรูดเข้าออกภายในตัวของเขา ร่างสูงเม้มปากตัวเองก่อนจะเร่งให้เร็วขึ้น  

 

''อ่ะ.....อืม....คะ..คุณ....อืม...อือ...''

 

อูยองขมวดคิ้วหลับตาเรียกชื่อคนรัก หากแต่นิชคุณก็โต้ตอบกลับเช่นกัน

 

''อือ...ยุน....อะ...อูยอง...อืออออ''  

 

''อะ....อ่ะ...อืมมมมม...''  

 

แรงเสียดสีที่ผนังด้านในคงทำให้อูยองไม่ทันได้ยินมัน

 

''อะ...อืม...อูยองงง....อ่ะ...อ๊ะ...''

 

ร่างสูงครางเรียกคนที่นอนนิ่งก่อนจะกระตุกเกร็งแล้วปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในตัวของคนรัก

 

สีหน้าที่เริ่มเปลี่ยนไปของร่างบางคงเป็นเพราะเขา 

 

ร่างสูงถอดแกนกายออก เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มก่อนจะดึงร่างบางให้ขยับเข้ามานอนใกล้ๆ

 

หน้ามลยังคงขมวดคิ้วสงสัย ว่าคนรักของเขากำลังเรียกชื่อของใคร?

 

''กำลังคิดว่าผมเรียกชื่อคนอื่นอยู่ใช่ไหม?''

 

ร่างบางที่ฟังอยู่เงยหน้ามอง แววตาที่นิ่งสงบยิ่งทำให้ร่างสูงรีบหาข้อแก้ตัว

 

''ก็มันออกเสียงคล้ายๆกันนิ ลิ้นมันก็ต้องพันกันบ้าง''

 

มือหนาแตะปลายจมูกภรรยา

 

''ไม่เชื่อกันหรือไง? 6 ปีที่ผ่านมาคุณไม่เคยเชื่อใจผมเลยใช่ไหม?''

 

กลับกลายเป็นอูยองที่ต้องมองตาม

 

ทั้งที่เมื่อกี้นี้เขายังเป็นตำรวจสอบสวนคนๆนี้อยู่เลย...แต่ไหงตอนนี้เขากลายเป็นนักโทษไปสะแล้วล่ะ 

 

ร่างบางจิ้มหลังสามีเบาๆก่อนที่นิชคุณจะหันกลับมา มือเรียวยกขึ้นวางบนริมฝีปากของอีกฝ่าย ก่อนจะลูบไล้ไปมา

 

''ฉันเชื่อใจนายอยู่แล้ว! แต่ตอบฉันมาก่อนสิ...ว่านายไม่ได้กำลังโกหกฉันอยู่?''

 

''อะ..อื้ม ผมจะโกหกคุณทำไมล่ะ...จริงไหม?''

 

มือปลาหมึกรวบตัวร่างบางขึ้นมานอนบนร่างตัวเอง ก่อนจะออกแรงกอดรัดฟัดเหวี่ยงจนอูยองต้องหลุดหัวเราะออกมา 

 

ใช่...เขาเชื่อใจและรักคนๆนี้มากจริงๆ  

 

ทุกครั้งที่ร่วมรัก

เขามักจะถามตัวเองเสมอว่าเขาทำดีพอแล้วหรือยัง?

ดีพอที่จะเอานิชคุณให้อยู่หมัดได้หรือป่าว?

 

สิ่งเดียวที่เขาเกลียดและไม่ต้องการคือการที่สามีของเขา...รักใครอีกคน 

แม้จะรักคนๆนั้นน้อยกว่าเขา แต่สำหรับเขา....เขาต้องได้ทั้ง 100 เปอร์เซ็น จะแบ่งให้ใครอื่นอีกไม่ได้ 

 

แต่คงไม่ต้องคิดเรื่องพวกนี้สินะ ก็เพราะสามีของเขา...รักเขาเพียงคนเดียว

 

 

 

**********************************************************

 

กลับไปอ่านต่อในเด็กดีของตอนนี้นะจ๊ะ

เด็กดีดอทคอม > Writer > [Fic 2PM] Wife...เมีย [Khundong] > ตอนที่ 2 : ระแวง [NC 18+]....................30%

เม้นๆให้กันด้วยนะ ♥♥♥

''ปล่อยฉันนะ! ไอ้ชั่ว!! ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!'' 

คนตัวเล็กถูกลากเข้ามาในบ้าน ด้วยฝีมือของเจ้าของบ้าน แขนขาถลอกไปทั้งตัว เพราะท่าทีขัดขืนของเขา 

''อยู่เฉยๆ'' 

นิชคุณตะคอกใส่ร่างบางที่เขากำลังออกแรงลาก 

เลขาที่นั่งรอข่าวคราวถึงกับอึ้ง เจ้านายไม่เคยพาใครเข้าบ้าน แล้วถ้าจะพาเข้าบ้านมันก็น่าจะเป็นผู้หญิง

''อะ...เอิ่ม..เจ้านายเกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมถึ.....?''

''ห้ามใครรบกวนฉัน!'' 

เลขาคนเก่งยังพูดไม่ทันจบ เจ้านายอย่างนิชคุณก็พูดดักคอขึ้นมา 

''คะ...ครับ และ..แล้วนั้น....'' 

''อ่อ..ของเล่นใหม่ของฉันนะ ชื่อว่า จาง อูยอง เห็นว่าน่ารักดีก็เลยพามาด้วย!'' 

นิชคุณจับแขนอูยองทั้งสองข้าง ก่อนจะบีบแน่นๆเพื่อไม่ให้อูยองวิ่งหนีได้  สีหน้าที่ตอบกลับไปทำเอาเลขายืนนิ่ง เขาไม่กล้าพูดอะไรต่อ...เพราะสีหน้าของอูยอง 

''มะ..ไม่ใช่นะ!  ฉันไม่รู้จักเขา นะ...นาย..ช่วยฉันได้ไหม? เขาฆ่าพ่อแม่ฉัน  ช่วยฉั...... อือ....อื้ม... ''

อูยองมองเลขาคนเก่งตาละห้อย หวังให้มีใครสักคนช่วยพาเขาออกไปจากที่นี้ แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยคนิชคุณก็ยกมือปิดปากเขาสะก่อน 

''หุบปาก...หมอนั้นช่วยอะไรนายไม่ได้หรอก เพราะเราเป็นพวกเดียวกัน!!'' 

นิชคุณก้มกระซิบข้างหูก่อนจะหันมายิ้มให้เลขาของตนแล้วเดินลากอูยองขึ้นไป  




''ช่างน่าสงสาร...ขอโทษที่ฉันช่วยนายไม่ได้  ฉันยังไม่อยากตกงาน!'' 

เลขาคนเก่งพูดกับตัวเองเบาๆ สายตาเมื่อกี้นี้ช่างน่าสงสารเหลือเกิน แต่ชั้นผู้น้อยอย่างเขาคงช่วยเหลืออะไรอูยองไม่ได้  


ปัง!!! 

ประตูห้องนอนปิดลง เป็นจังหวะเดียวกับที่นิชคุณเหวี่ยงอูยองขึ้นเตียง 

''ฉันชักจะรำคาญนายแล้วนะ!'' 

นิชคุณยกมือชี้หน้าด่าอูยองที่ทำกิริยาไม่น่ารักใส่เขา

''ก็ปล่อยฉันไปสิ  นะ..นายพาฉันมาที่นี้ทำไม?  และ..แล้วที่นี้ที่ไหน?'' 

อูยองกระเถิบถอนหนีชิดหัวเตียง แต่เจ้าของบ้านก็ดูเหมือนจะค่อยๆก้าวเข้ามาหาเขาเรื่อยๆ 

''ที่นี้เป็นบ้านของฉัน และฉันจะให้นายอยู่ที่นี้ ฉันใจดีไหมล่ะ?'' 

นิชคุณนั่งลงบนเตียงนุ่ม มือขวาลูบไล้เส้นผมบนหัวของอุยองไปมาอย่างรักใคร่ 

''นายคิดจะตบหัวฉันด้วยการฆ่าพ่อแม่แล้วลูบหลังฉันโดยการให้ฉันอาศัยอยู่ที่นี้อย่างงั้นหรอ?!!'' 

''จะว่าอย่างงั้นก็ได้! แต่ระหว่างเราต้องมีข้อแลกเปลี่ยน'' 

นิชคุณยกยิ้ม มือขวาเปลี่ยนมาเชยคางคนน้องให้เงยหน้ามองเขา 

''นายจะได้อยู่ที่นี้อย่างสุขสบาย...แต่ในฐานะเมียของฉัน!!'' 

พูดจบก็ขึ้นค่อมอูยองทันที ร่างบางยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาถลึงตาใส่นิชคุณก่อนจะออกแรงดันอกคนพี่ให้ห่างออก 

''อย่าทำเหมือนว่านายกำลังรังเกียจฉันสิ มันไม่น่ารักเลยนะ!!''

พูดจบก็ก้มลงประกบปากทันที ดูเหมือนว่ามันจะเป็นครั้งแรกของร่างบาง อูยองหายใจติดขัด เขากะจังหวะไม่เป็น แต่นั้นก็ไม่ใช่ปัญหาของนิชคุณเมื่อเขาเว้นช่วงให้อูยองได้หายใจอย่างมืออาชีพ 

กลีบปากร่างบางเริ่มบวมเปร่งตามแรงขยี้ของนิชคุณ เขาสอดลิ้นเข้าหาโพรงปากของร่างบาง แต่...ปากเล็กกลับถูกปิดกั้นไว้ อูยองเม้มปากเข้าหากัน เขาจะไม่ยอมให้นิชคุณได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ 

นิชคุณจูบเปิดปากอูยองอยู่นาน เขาหมายจะเปิดปากคนน้องแต่มันก็ไม่สำเร็จ เขาจึงยอมถอนจูบออกมาในที่สุด 

''ขะ..ขอบคุณสำหรับ..บ..คะ..ความสุขสบายที่นายหวังดีจะมอบมันให้กับฉัน   แต่จำไว้ให้ดีๆ...ฉะ...ฉันจะหนี..ออ..ออกไปให้ได้!!'' 

อูยองพูดมันทั้งน้ำตา  

ความเจ็บปวดที่ถูกเก็บไว้อย่างดี ก้นเบื้องลึกในหัวใจของเขา กำลังค่อยเผยมันออกมา มันมากมายจนจะทับตัวเขาตายอยู่แล้ว ทำไมโลกนี้ถึงไม่ยุติธรรมกับเขาเลย  

''ขอบคุณสำหรับความพยายาม...แต่มันเป็นไปไม่ได้!!!''  

พูดจบก็ก้มลงประกบปากอีกครั้ง อาศัยจังหวะเข้าไปหาลิ้นร้อนของอีกฝ่ายจนได้  อูยองพยายามขยับลิ้นหนีแต่มันก็คงสู้ความชำนาญของอีกฝ่ายไม่ได้  และในที่สุดแรงทั้งหมดก็ค่อยๆหายไป อูยองเหมือนจะไม่รู้สึกตัว นิชคุณเห็นว่าอูยองเงียบไป จึงผลักปากขึ้นมามองหน้าร่างบางที่นิ่งเงียบผิดปกติ  




...และนั้นคือกลลวง 

อูยองผลักนิชคุณกลิ้งลงไปข้างเตียงก่อนจะรวบรวมสติแล้วเดินไปที่ประตู 

กึงๆ กึงๆๆๆ 

เขาเปิดประตูไม่ได้ 

''หึ..เด็กน้อย!!''  

นิชคุณยกมือสะบัดไปมา ก่อนที่อูยองจะทำตาโตแล้วหันกลับไปมองที่ลูกบิดประตูอีกครั้ง เซนเซอร์งั้นหรอ ต้องเป็นมือของเจ้าของบ้านเท่านั้นหรอถึงจะเปิดได้ 

''ห้องทุกห้อง ของทุกชิ้นเป็นลายนิ้วมือของฉันหมด ถ้าเป็นลายนิ้วมือของคนอื่น...มันไม่รับรู้หรอก!!'' 

เขาลุกขึ้นบัดเสื้อกับกางเกงก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อตัวนอกออก 

''อะ...อย่านะ อย่าเข้ามา!!'' 

อูยองได้แต่ร้องขอ..ให้นิชคุณอยู่ห่างๆเขา เมื่อเขารู้ว่าตัวเองหมดทางสู้  

''อย่าร้องไห้! มันไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด ออกจะมีความสุขด้วยซ้ำ!!'' 

นิชคุณกระชากอูยองขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง เขายิ้มให้อูยองบางๆก่อนจะก้มลงซุกไซร้ที่ซอกคอ 


''ฮึก...ฮือ..แต่ความสุขของนาย..ฮึก..มะ...ไม่เหมือนความสุขของฉัน... ''

 อูยองร้องไห้ออกมา คำพูดนั้นทำให้นิชคุณเงยหน้าขึ้นมามองร่างบาง 

''ความสุขของนาย..คะ..คือการมีความสุขบนเรือนร่างของฉัน แต่สำหรับฉัน..ถ้าไม่ได้รักฉันก็ทำไม่ได้!'' 

ไม่มีถ้อยคำใดๆต่อจากนั้น อูยองแค่อยากบอกให้รู้ว่าความสุขของเรามันต่างกัน แต่ก็ดูเหมือนว่านิชคุณจะไม่สนใจมันเช่นเดิม 

เขาไม่สนใจความรู้สึกของเด็กคนนี้...ที่เสียทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน 
เข้าไม่เข้าใจ...ว่ามันจะรู้สึกกระอักเลือดแค่ไหนที่ต้องมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับคนที่ฆ่าพ่อแม่ตัวเอง 
เข้าไม่เข้าใจ...ความรู้สึกของความรัก...ว่ามันเป็นยังไง? 

นิชคุณถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกก่อนจะถอดเสื้อผ้าของร่างบาง แปลกใจเหมือนกันที่อูยองไม่ขัดขืน  

ดิ้นรนไปก็เท่านั้นจาง อูยอง!  ผู้ชายคนนี้ไม่มีหัวใจจริงๆ เขาไม่มีแม้กระทั้งความรู้สึก 
ฝืนไปก็เปล่าประโยชน์  

นิชคุณก้มลงซุกไซร้ซอกคออีกครั้ง เขากดรอยความเป็นเจ้าของทิ้งไว้ให้อูยองได้เห็นสองสามที ก่อนจะย้ายมาที่หน้าท้องแบนราบ รอยแสดงความเป็นเจ้าของขึ้นเป็นจ้ำแดงๆทุกครั้งที่นิชคุณสัมผัสผ่านส่วนต่างๆ 

มือหนากอบกุมแกนกายของร่างบางก่อนจะรูดขึ้นลงช้าๆ ร่างบางหายใจถี่และหนักขึ้นเรื่อยๆ คงเป็นเพราะอารมณ์ของเขาในตอนนี้เริ่มจะก่อตัวขึ้นแล้ว 

ถึงแม้ว่าใจเขาจะปฏิเสธแล้วรังเกียจมันก็ตาม..แต่ร่างกายของเขาก็ยังคงตอบสนองเจ้าของบ้านตลอดเวลา 

''อะ..อื้มมมมม..'' 

เสียงครางหลุดออกมาในทันทีที่นิชคุณก้มลงดูดดุนแกนกายของเขา ยิ่งไม่ขัดขืนก็ดูเหมือนคนข้างบนจะยิ่งได้ใจ นิชคุณละจากแกนกายของร่างบาง นิ้วชี้ของร่างสูงก็สอดเขาไปในช่องทางด้านหลังทันที  

''อื้มมมมมมม....'' 

อูยองเกร็งตัวรับสัมผัส ปลายนิ้วของร่างสูงจากด้านใน เนื้อตัวสั่นสะท้านไปหมด มันเป็นเพราะช่องทางนี้ไม่เคยมีใครได้ล่วงล้ำเข้ามา  

''ฮึก...ฮือ.อ.อออ....'' 

เสียงหอบหายใจสลับกับเสียงร้องไห้ ความเจ็บปวดที่แผ่ซ้านไปทั่วทำให้อูยองต้องจิกผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเจ็บ  

นิชคุณยังคงสอดแทรกนิ้วมือผ่านช่องทางด้านหลัง จากหนึ่งนิ้วเป็นสองและสาม เขาควานหาจุดกระสัน ไม่แน่ใจว่าตรงไหนเพราะอูยองไม่ยอมร้องออกมาเลย ได้แต่นอนร้องไห้กัดปากตัวเองจนเลือดออก  

นิชคุณตัดสินใจรูดแกนกายตัวเองสองสามที ก่อนจะสอดมันเข้าไปในช่องทางด้านหลังของอูยอง 

''อือ...อื้มมมม...''

เสียงอูยองครางรับสัมผัสทันที่ทีคนพี่สอดใส่เข้าไป  

แค่ครั้งเดียว จาง อูยอง! นายจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้แค่ครั้งเดียว นายแค่ไม่มีแรงที่จะต่อต้านเขา ฉันจะยอมให้นายกดขี้ข่มเหงฉันแค่ครั้งเดียว 

อูยองกัดปากตัวเองเพื่อระบายความเจ็บ 

นิชคุณเริ่มขยับแกนกายของตัวเอง เขารูดขึ้นลงตามแรงอารมณ์ มือขวาเอื้อมปาดเหงื่อบนหน้าผากให้อูยอง แต่ตอนนี้อูยองคงไม่รู้สึกถึงฝ่ามือนั้น 

นิชคุณขยับแกนกายพรางมองหน้าร่างบางที่ทำท่าเหมือนจะไม่ไหว สภาพของเล่นของเขา ดูยับเยินจนน่ากลัว กลีบปากที่มีแต่คราบเลือด ใบหน้าที่ขวาซีด ร่างกายที่มีแต่รอยถลอกเต็มเนื้อเต็มตัวไปหมด  

นิชคุณก้มลงประกบปากอีกครั้ง อูยองหันหน้าหนี ไม่ยอมรับสัมผัสนั้น ร่างสูงไม่ได้ว่าอะไร นิชคุณยิ้มให้อูยองบางๆก่อนจะแกะมืออูยองที่บิดผ้าปูที่นอนมาโอบคอเขาแทน  ร่างบางหายใจติดขัดจนน่าตกใจ จนนิชคุณต้องหยุดขยับ กลัวว่าอูยองจะหมดลมไปสะก่อน 

''จะ...จาง..จาง อูยอง!!'' 

นิชคุณเอามือตีหน้าร่างบางเบาๆ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่และแรงตอบกลับมา 

''อื้ม....อะ...อ่าาา'' 

อูยองร้องออกมา เพราะเขาต้องการให้มันจบลงเร็วๆ ใครไม่ใช่เขาไม่มีทางรับรู้ความรู้สึกนี้ได้หรอก ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน 

''อือออออออออ....อื้มม....อะ...อ่าาาา!''  

อูยองกรีดร้องและนิชคุณก็รู้ทันทีว่าอูยองใกล้จะปลดปล่อยแล้ว แกนกายขยับขึ้นลงเร็วแล้วแรงก่อนจะกระตุกครั้งสุดท้ายแล้วปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในตัวอูยอง  

นิชคุณถอดแกนกายออก ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ เขาดึงร่างอูยองเข้ามาในอ้อมแขน และบรรจงซับเหงื่อให้ 

''ออกไปให้ห่างจากฉัน...ออกไปจากห้องนี้ได้ยิ่งดี ฉันรังเกียจ! '' 

อูยองหอบหายใจแรงๆก่อนจะพูดมันทั้งน้ำตา ความเห็นใจที่พอจะมีอยู่บ้างกลับหายไปในทันที 

''เสร็จกิจ.. ก็ปากดีเชียวนะ!!''

นิชคุณเชยคางอูยองก่อนจะประกบจูบ 

''อย่าเขามาใกล้ฉัน ฉันรังเกียจ!!'' 

อูยองนอนตะแคงหันหลังให้นิชคุณ ซึ้งนั้นเป็นกิริยาที่ทำให้นิชคุณไม่พอใจ 

''หึ!.. จะรังเกียจฉันได้สักกี่วัน?  ไม่เอาน่าาาา! ตอนนี้นายกำลังรังเกียจผัวตัวเองนะ'' 

นิชคุณโอบเอวร่างบางก่อนจะชันข้อศอกขึ้นมารองหัวตัวเองแล้วชะเง้อหน้ามองคนน้องที่นอนหันหน้าออก 

''แค่เป็นเด็กดี...ทำไม่ได้หรือยังไง?'' 

นิชคุณพูดขึ้นมาลอยๆ เพราะเขารู้ว่าอูยองยังไม่หลับ 

คำพูดเมื่อครู่ เรียกน้ำตาคนน้องได้อีกครั้ง 

จะย้ำอีกทำไม? ว่าระหว่างฉันกับนายมันไม่เหมือนเดิม 
จะพูดอีกทำไมว่าระหว่างฉันกับนายคือคำว่า...ผัวกับเมีย!!!  

คนไม่มีหัวใจคนนี้กำลังเหยียบผมอีกครั้ง หลังจากที่เขาได้เหยียบผมไปแล้วครั้งนึง

 

เช้าวันต่อมา

 

''ตื่นแล้วหรอ?'' 

หน้าของคนที่เขาเกลียด โผล่มาให้เห็นตั้งแต่ตื่นนอน 

อูยองไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่มองหน้านิชคุณเท่านั้น ปากช้ำกับคราบเลือด ขอบตาบวมเปร่งกับรอยเลือดที่ซอกขา ไม่ต่างอะไรกับศพไม่มีญาติที่รอเผา 

อูยองลุกขึ้นยืนถึงแม้จะเจ็บ แต่ต่อหน้าคนๆนี้เขาจะต้องไม่แสดงมันออกมา บรรยากาศในห้องเงียบกริบไม่มีแม้แต่เสียงแอร์ที่พัดผ่าน 

''คิดจะประกาศสงครามกับฉันหรือไง?'' 

นิชคุณลุกขึ้นยืนเป็นจังหวะเดียวกับที่อูยองก้าวถอยหลัง 

''ลืมหน้าผัวตัวเองไปแล้วหรอ?''

ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆ 

''ที่นายไม่พูด...เพราะต้องการจะประชดการกระทำของฉันใช่ไหม?'' 

นิชคุณก้าวเข้ามาใกล้อูยองมาขึ้นเรื่อยๆ 

''ไม่มีใครกล้าทำใส่ฉันแบบนี้ หรือคิดว่าตัวเองเป็นเมียฉันแล้ว เลยคิดที่จะเล่นตัวงั้นหรอ? ขอบอกว่านายคิดผิด เรื่องเมื่อคืนมันเป็นแค่ขอแลกเปลี่ยนในการอยู่บ้านหลังนี้ของนาย!!!'' 

 อูยองมองหน้านิชคุณอยู่อย่างนั้น เขายังไม่ยอมพูดอะไร ได้แต่ยืนนิ่งแล้วมองไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ 

'' อย่าทำตัวงี่เง่าเหมือนพวกผู้หญิงพวกนั้น อย่าอ้อนวอนให้ฉันมีนายแค่คนเดียว เพราะฉันทำไม่ได้!!!  อ่อ...แต่ฉันยอมให้นายได้เปรียบกว่าพวกผู้หญิงพวกนั้นนิดนึง เพราะฉันจะเรียกนายว่า...เมีย ผิดกับพวกผู้หญิงพวกนั้นที่ฉันเรียกว่า...คู่นอน ''  

นิชคุณพูดอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า แต่ถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากของเขา อูยองก็ตั้งใจฟังมัน...ในใจ

''อาบน้ำแล้วลงไปกินข้าว เพราะสายๆฉันจะต้องออกไปข้างนอก ถ้านายไม่ลง...นายก็จะไม่ได้กิน!!!'' 

นิชคุณยกยิ้มให้อูยอง

ใช่...เขายังไม่มีหัวใจเหมือนเดิม ไม่เคยแสดงว่าความรู้สึกใดๆทั้งนั้น 

อูยองกั้นน้ำตาเอาไว้จนคนพี่เดินออกไป  เขาไม่ลืมแง้มประตูไว้ให้อุยองเพราะอูยองเปิดมันเองไม่ได้  

''ฮึก...แม่ครับ..พ่อครับ...ผมควรทำยังไง? ผมควรจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี? ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างมันประเดประดังเข้ามาหาผมเยอะแยะมากมายขนาดนี้!!!'' 

อูยองหลั่งน้ำตาออกมาขณะที่เขากำลังคิดหาวิธีอะไรบางอย่าง  

'' หน้าต่าง!  ใช่...ฉันต้องหนี!!!''

******************************************************

กระชากใจไรเตอร์มาก 
เหนื่อยใจกับ NC สารภาพว่าแต่งตั้งแต่เมื่อคืน 
สมองตันสุดๆ แต่งยากมากกกกก 
เคยแต่งแต่แบบสมยอม 
พาร์ทนี้เลยไม่รู้จะแต่งยังไง? 
เพราะอารมณ์ของตัวละครไม่ต่างอะไรกับการถูกข่มขืนเลย  
แต่งไปก็แอบเครียดแทนตัวละคร 
ว่ามันจะเอาเวลาตอนไหนไปรักกัน??? 

อีกคน...ไม่มีหัวใจ ไร้ความรู้สึก 
อีกคน...เกลียดเข้าไส้ แถมหน้ายังไม่อยากมอง 555 

เม้นๆให้ด้วยนร้าาาาา รู้สึกเหมือนรีดเดอร์หลายคนจะไม่ได้ตามมา 
หายไปเยอะ!!!...แต่ไม่เป็นไร ไรเตอร์เข้าใจ!!! [กระซิบๆ]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ผับชื่อดัง ย่านเมียงดงการเป็นที่สังสรรค์ของคนพี่ ทันทีที่ขายาวก้าวออกจากบ้านก็ดูเหมือนว่าเขาจะก้าวเข้าไปอยู่ในอีกโลกนึง  

โลกที่มีแต่รอยยิ้ม ความสดใสและความบันเทิง ในเมื่อไม่สนใจกัน เขาเองก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเพียงคนเดียว  

''อึก...โหล...มึงอยู่ไหนว่ะแทค เพื่อนกำลัง..ฮึก..เสียใจ มึงจะไม่มาดูใจหน่อยหรือไง?''

นิชคุณนั่งก้มหน้า โทรศัพท์มือถือที่กดต่อสายหาเพื่อนรัก ก็นึกรำคาญเจ้าของเครื่องอยู่เหมือนกัน มันเป็นเพียงแค่โทรศัพท์จะสะอึกใส่มันทำไมนักหนา แค่คนตัวสูงใช้มันเพื่อตะคอกเพื่อนรักก็มากพออยู่แล้ว  

''เวลาเมา.. ลืมคำสรรพนามบุรุษที่ 2 เลยนะ''

แทคยอนแซวกลับทันที เพราะเพื่อนรักของเขาใช้คำสรรพนามหยาบไปหน่อย

''อึก...มะ...มึงจะมาไหม?''

'' ไม่ว่ะ ฉันไม่ว่าง!!!''

แทคยอนกระแทกเสียง นั้นยิ่งทำให้นิชคุณคิดว่าเขาไม่มีค่าเข้าไปใหญ่

''แม้แต่มึงก็ยังไม่สนใจกู...อึก...นั่งคนเดียวก็ได้ว่ะ คิดว่าฉันอยู่คนเดียวไม่ได้หรือไง ตูดๆๆ''

พูดจบก็วาง ปลายสายที่ถือค้างเอาไว้มองมือถือตัวเองอย่างงงๆ เขายังไม่ได้พูดสักหน่อย ว่าเพื่อนรักของเขาอยู่คนเดียวไม่ได้ สงสัยเป็นเพราะอูยองแหงๆ  

โต๊ะบริเวณใกล้เคียงหันมามองนิชคุณที่ยกมือยกไม้โวยวายใส่มือถือของตัวเองเหมือนคนบ้า สาวพนักงานในผับเดินเข้ามาทันทีที่ลูกค้าอยู่ไม่สุข

พวกเธอมีหน้าที่ทำให้ผับแห่งนี้เงียบที่สุด เงียบโดยการ...

''ดูพี่ไม่ค่อยสบายใจนะค่ะ ไปห้องใต้ดินกับฉันไหมล่ะ?''

ภายในแก้วหูเหมือนได้ยินเสียงอะไรแว่วๆ นิชคุณขมวดคิ้วก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าขาวเนียนที่ยกยิ้มอย่างเป็นมิตรทำให้คนที่ไม่ได้สติเริ่มคล้อยตาม

''รู้จักฉันด้วยหรอ? เธอ..ชื่อ...''

'' ทิฟฟานี่ค่ะ ''

หญิงสาวนั่งลงข้างๆอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะจับมือหนาโอบเอวตัวเอง ท่าทีที่ไม่เขินอาย คงรู้นะว่าเธอผ่านมาแล้ว.......กี่คน!!!

''จะระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมาก็ได้นะค่ะ''

เหมือนร่างสูงชั่งใจอยู่เล็กน้อยแต่แล้วก็ยอมจูบลงเพื่อระบายให้ภายในใจของเขาเบาลง

 

----------------------------------------------

''ฉะ...ฉันน่ะหรอ??? ฉันไปดูแลนายได้ด้วยหรอ???''  

แก้มขึ้นสีทันทีที่ปลายสายบอกให้เขาขนข้าวของไปดูแลตัวเองที่บ้าน

''ละ...แล้ว อูยองหล่ะ?  เขาไม่ได้ดูแลนายแล้วหรือไง?''  

มุมปากหุบยิ้มทันทีที่หน้าอดีตเพื่อนรักลอยแตะตาเขาเข้ามาในม่านตาที่ขยายใหญ่

''ฟังฉันนะ...นายก็รู้อูยองมีนิชคุณอยู่แล้ว  ฉันไม่ต้องการเป็นมือที่ 3  โอเค? นายเข้าใจแล้วนะ....ละ...และอีกอย่างฉันก็แค่อยากศึกษานายดู''  

ทั้งที่ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยแม้แต่น้อย แต่ชานซองกลับพูดมันออกไป ร่างสูงขมวดคิ้วผูกโบว์เข้าหากันทันที

นี้เขากำลังเล่นอะไรอยู่เนี่ย....ป่านนี้จุนโฮจินตนาการมันไปไกลแล้วมั้ง  

 ''จะ...จริงนะ ฉะ..ฉันจะไปหานายเดียวนี้เลยนะ''

 '' อ่อ...แล้วก็เอาเบอร์แม่นายมา ฉันจะโทรไปขออนุญาติให้ ''

รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ฉีกยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงรูหู

''ถ้านายโทรไป..นายโทรไปแม่ฉันต้องอนุญาติแน่   คะ..แค่นี้นะ อีกแค่แป๊ปเดียว...ฉันจะไปหานาย ''

จุนโฮกดวางสายด้วยความตื่นเต้น หัวใจของเขาเต้นแรงมากเลย

นั้นแปลว่าชานซองกำลังมีใจให้เขาหรือป่าวนะ กำลังสนใจในตัวฉันใช้ไหม       ฮวางชานซอง ใช่....ใช่...ฉันจะดูแลนายเอง  

จุนโฮคิดในใจพรางกระโดดร่า จนจุนซูที่นั่งอยู่ข้างๆต้องหันมามอง  

''เป็นอะไรไปจุนโฮ...แม่นายถูกหวยหรอ?''

จุนซูกดดูวันที่ในโทรศัพท์ก่อนจะตอบคำถามนั้นเอง

''ก็ไม่นิ...นี้มันไม่ใช่วันหวยออกสักหน่อย''  

จุนซูเอื้อมมือดึงแขนจุนโฮให้นั่งลง แต่คนตัวเล็กกลับไม่ยอมหยุดกระโดด

''นาย...นะ..นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องกระโดด?''

จุนซูทำหน้างงใส่ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

''ก็เพราะฉันถูกรางวัลแจ็คพอตนะสิ ฮะฮาฮาาาา ฉันมีความสุขจังจุนซู''

แต่ถึงอย่างนั้นจุนซูก็ยังคงงงอยู่ดี  

''เออ...ของขวัญวันเกิดที่บอกจะซื้อให้ตั้งนานแล้ว ยังไม่ได้ซื้อเลย เอาอย่างอื่นแทนได้ไหม?? ''

จุนโฮที่กะจะวิ่งไปเก็บกระเป๋า แต่ก็ลืมไปว่าเขายังไม่ได้ให้ของขวัญจุนซูเลย

''อย่างอื่น?...อะ..อะไรหล่ะ?''

จุนซูเงยหน้ามองเพื่อนรักที่ยืนค้ำหัวตัวเองอยู่ ก่อนที่ริมฝีปากของเพื่อนผู้เป็นที่รักจะประทับลงบนแก้มซ้ายของเขา

''สุขสันต์วันเกิดนะ''

จุนโฮจุ๊บแก้มจุนซูอย่างรวดเร็วก่อนจะแยกตัวออกไป

มันช่างเป็นของขวัญ...ของขวัญที่วิเศษที่สุด ขอบใจนะจุนโฮ...ของฉัน  

จุนซูมองตามหลังคนตัวเล็กที่วิ่งกระโดดไปมาเหมือนกระต่ายที่กำลังวิ่งเล่นอยู่บนสนามหญ้า  

แต่นายไม่รู้เลยหรอจุนซู...ว่าที่จุนโฮกระโดดดีใจเป็นเพราะคนอื่น....ไม่ใช่เพราะเขากำลังเขินที่หอมแก้มนาย.....

 

----------------------------------------------

 

อูยองเดินไปตามทาง เขานั่งรถแท็กซี่มาลงที่เมียงดง กะจะหาอะไรกินสักหน่อยแล้วค่อยกลับไปเจอคนไร้หัวใจที่ตอนนี้คงนอนหลับเป็นตายอยู่ที่บ้าน

ตาคมหันไปเห็นผับแห่งหนึ่ง

ทำเลดีทีเดียว เล่นตั้งริมถนนแบบนี้คงรวยหน้าดูสินะ

 อูยองคิดมันขำๆก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน แนวกำแพงที่ดูหรูหราน่ามองยิ่งชวนให้ร่างบางหลงใหล

ไม่แปลกใจเลยจริงๆว่าทำไมพวกเพลบอยถึงชอบมาหาความสุขในที่แห่งนี้กันนัก ก็เพราะมันดูเหมือนสวรรค์ที่เปิดประตูตอนรับคนรวยๆอย่างพวกเขานะสิ เพียงแค่เอาเงินแลกกับความสุขเท่านั้น  

''รับอะไรดีครับ?''

พนักงานคนหนึ่งหันมาถาม

''ถะ..ถามผมหรอครับ?''  

อูยองชี้นิ้วจิ้มอกตัวเอง

 ''เอิ่ม...ขอน้ำผลไม้ก็ได้ครับ!''

''จะรับเป็นมะนาว...หรือว่าส้มครับ?''

'' เอามะนาวครับ!''

''คุณลูกค้างนั่งโต๊ะที่ 7 นะครับ อีก 5 นาทีน้ำมะนาวปั่นจะไปเสิริ์ฟที่โต๊ะนะครับ''

 อูยองพยักหน้าก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะของตัวเอง

ดูข้างในก็ปกติดี อาหารก็ปกติ พนักงานก็ปกติ แต่ที่ไม่ปกติเห็นจะผู้คนที่อยู่ในผับแห่งนี้ กอดรักฟัดเหวี่ยงกันกลางโต๊ะไม่อายคนอื่นเขาบ้างหรือไง?

 อูยองยักไหล่เบะปากก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ

ในใจคิดถึงนิชคุณที่เคยมีนิสัยแบบนี้

เขาทนได้ยังไงนะ...เมื่อก่อนคนรักของเขาก็เป็นแบบนี้

อูยองนึกสะอิดสะเอียน

แต่....คงไม่รู้สินะ ว่าปัจจุบันนิชคุณก็ยังคงทำมันอยู่...โดยเฉพาะตอนนี้  

ร่างบางเดินหาห้องน้ำก่อนจะเจอป้ายบอกทาง อูยองชี้นิ้วใส่ป้ายก่อนจะสั่งให้ท้าวก้าวเดินเข้าไป

ตรอกแคบๆที่สามารถทะลุไปที่อื่นได้อีก มันเป็นเหมือนที่สาธารณะที่นำพาร่างกายทั้งหลายเดินกอดรัดกันไปจนถึงห้องชั้นใต้ดิน

อูยองมองลงไปข้างล่างก่อนจะลูบแขนตัวเองแล้วสะลัดหัวไม่สนใจ ร่างบางเดินตรงเข้าไปในตรอก เขากำลังจะเลี้ยวเขาประตูห้องน้ำทางด้านขวา แต่แล้วหางตาก็เหมือนจะเห็น..... คะ...คนรักของเขา...กับผู้หญิงคนอื่น  

น้ำตาที่พึ่งหยุดไหลไปได้ไม่นานกำลังกลั่นกรองออกมาให้ได้เห็นกันอีกครั้ง

ไม่คิดว่าสิ่งที่เขาสะอิดสะเอียน ขนหัวลุก และขยะแขยะเป็นสิ่งที่คนรักของเขากำลังทำมันอย่างตั้งอกตั้งใจ

ไม่คิดว่าตรอกแคบๆตรงนั้นจะเป็นที่ๆร่างสูงใช้เดินผ่าน  

เสียงสะอื้นพยายามควบคุมตัวเอง

ใช่...เป็นเพราะเขาเองที่ไม่มีเวลาให้  แต่แค่เมื่อคืนยังไม่พอใจอีกหรือไง? ทำไมต้อง...ออกมาต่อข้างนอก?  เขาจะโวยวายดีไหมน่ะ? หรือจะทำเป็นไม่เห็นแล้วโยนมันทิ้งไป แต่ไม่สิ...คนๆนี้เป็นของเขานิ  นายมั่นใจได้ยังไง จาง อูยอง ว่าทั้งตัวและหัวใจของเขาเป็นของนาย......เพียงคนเดียว  แต่.....แล้วศักศรีดิ์ของฉันล่ะ คำว่าเมียของฉันมันไปหลบอยู่ตรงไหนกัน...ตรงไหนของหัวใจนาย

 ความคิดภายในใจตีกันในหัวก่อนที่สมองจะสั่งการ  

''น่าจะหลบให้พ้นสายตาคนอื่น..ขะ...เขา...ฮึก...หน่อยนะ ยืนขวาง..ฮึก...ปะ...ประตูห้องน้ำ...ละ..และยังมาทำประเจิด..ฮึก...ประ..จะ...เจ้อตรงนี้อีก อยากนัก..กะ...ก็รีบๆลงไปไวๆสิ จะได้มีความ..สะ...ฮึก...สุข..ดะ...ด้วยกันไง?''

พยายามที่สุดแล้วนะ พยายามพูดให้เสียงฟังดูเรียบลื่นหูที่สุดแล้วนะ พยายามทำตัวเป็นแม่พระที่สุดแล้ว แต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจสิ่งตรงหน้า.....ไม่ได้จริงๆ

''อะ..อูยอง''

ร่างสูงเหมือนจะตาสว่างในทันที พึ่งรู้สินะว่าที่นี้เขาเปิดไฟ นิชคุณคว้ามือสั่นเทานั้นไว้ก่อนที่ทิฟฟานี่จะจิกใส่อูยอง

''รู้อยู่แล้วว่าเมียต้องมาตาม''

เธอพูดเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ผู้ชายดีๆที่ไหนจะเหลือให้เขาเป็นเจ้าของ 90% ที่เดินเข้ามาล้วนแต่มีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้วทั้งนั้น

ทิฟฟานี่เดินออกไปจากบริเวณนั้นอย่างหน้าตาเฉย เธอคงชินกับการที่เมียออกมาตามผัวของตัวเองกลับบ้านแล้วละมั้ง!!!

เสียสะอึกสะอื้นถูกบีบรั้งไว้ในลำคอ เขาพยายามเก็บเสียร้องของตัวเองให้เงียบที่สุด นิชคุณเองก็มืดแปดด้านเช่นกัน เพราะเขาไม่คิดว่าอูยองจะบังเอิญมาที่นี้

''อะ...อูยองคือ... ''

''ฉันให้นายไม่พอหรือไง....มันน้อยไป...อย่างงั้นหรอ??? ''

เสียงใสกลั้นใจพูด

''มันไม่ใช่อย่างนั้นนะอูยอง''

''ตกลงว่านายเป็นของฉัน หรือของผู้หญิงพวกนั้น!!!''

เสียงคนน้องดังขึ้นเรื่อยๆ เป็นเพราะคนพี่กำลังทำให้เขาโกรธ

''อูยอง...ออกไปคุยกันข้างนอกนะ คนอื่นเขามองกันหมดแล้ว''  

นิชคุณดึงมือร่างเล็กให้เดินตามเข้าออกไปข้างนอก แต่อูยองกลับสะลัดมือออกแล้วพูดเสียงแข็งใสหน้าคนพี่จนทุกคนในร้านหันมามองเป็นตาเดียว

''อายเป็นด้วยหรอ?....นะ...นายอายเป็นด้วยหรือไง? ทีเมื่อกี้ไม่รู้สึกอายบ้างล่ะ...หรือเพราะตอนนั้นสิ่งอยู่ตรงหน้ามันเย้ายวนเกินกว่าจะสะกดคำว่าอาย......ห่ะ!!!''  

''ไปกันใหญ่แล้วอูยอง...กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย''

ร่างสูงดึงคนตัวเล็กออกมาได้ในที่สุด แม้จะยอมให้ลากออกมาง่ายๆ แต่รางสูงก็รู้ดีว่าท่าทีแบบนั้นมันไม่ปกติเลย  

รถสปอร์ทแล่นทับพื้นถนน เสียล้อหมุนด้วยความเร็ว ภายในรถกระอักกระอ่วนมากทีเดียว เมื่อนิชคุณเอาแต่กุมขมับ ส่วนอูยองก็เอาแต่สะอึกสะอื้น

ไม่นานนัก เสียงล้อวิ่งทับถนนก็หยุดลง นั้นบ่งบอกว่าพวกเขาถึงบ้านแล้ว มือหนาเปิดประตูลงจากรถก่อนจะเดินมาอีกฝั่งแล้วเปิดประตูอย่างรู้หน้าที่ แต่คนน้องกลับก้มหน้าก้มตามองเข่าตัวเอง  

''อูยอง...ลงมาคุยกันก่อนสิ  พี่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลยนะ''

นิชคุณพูดดีเพราะเขารู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด แต่คนอารมณ์ร้อนก็คือคนอารมณ์ร้อน นิชคุณคงทนได้ไม่นานนักหรอก  

ร่างบางถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะออกแรงผลักให้นิชคุณล้มลงไปกองที่พื้นแล้วรีบวิ่งขึ้นข้างบน  

และใช่...ความอดทนของร่างสูง....มันไม่เหลือแล้ว ในเมื่อพูดดีแล้วยังไม่ยอมฟังก็คงต้องใช้กำลังกันหน่อย

แม้ว่าตัวเองจะผิดเต็มๆ แต่เขามั่นใจว่าถ้าเขางัดเรื่องนั้นขึ้นมาละก็...เขาจะเป็นฝ่ายถูกทันที

''นิ... จาง อูยอง!!!''

ร่างสูงลุกขึ้นวิ่งตามร่างบาง แต่เพราะชั้นล่างกับชั้นบนมีบันไดกั้นตั้ง 50 กว่าขั้น  อูยองที่เหนื่อยออกไม่มีทางเดินเร็วขนาดนั้นหรอก นิชคุณวิ่งแซงไปดักข้างหน้าก่อนจะใช้วิธีดึง....ไม่สิ...ลากเข้าห้อง  

ตะ...แต่ทำไมอูยองถึงไม่ขัดขืนเขาเลยนะ มันไม่แปลกไปหน่อยหรอ?  

 

ปัง!

ทันทีที่ประตูปิดลง อูยองก็ชักสีหน้าใส่นิชคุณทันที ร่างสูงมองหน้าอูยองกลับเช่นกัน เพียงแค่ต้องการจะพิจารณาว่าอูยองเป็นอะไร

''ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นใส่พี่?''

ร่างสูงมองอย่างไม่เข้าใจ เขารู้ว่าตัวเองทำผิด แต่ทำไมจะต้องโกรธขนาดนั้น

''ไหนหล่ะ? คำว่าเมียของฉันอยู่ตรงไหน? ความหมายของคำว่าเมียคือยอมให้นายทำอะไรตามใจอย่างนั้นหรอ ฉันต้องยอมด้วยใช่ไหม?....ที่นายออกไปนอนกับคนอื่นนะ!!!''  

''อูยอง...พี่กับฟานี่ เรายังไม่ได้มีอะไรเกินเลยสักหน่อย.. ก็แค่จูบ!''  

นิชคุณพยายามอธิบาย ดูเหมือนอูยองจะเข้าใจว่าเขานอนกับเด็กในผับนั้นไปแล้ว แต่ความจริงมันไม่ใช่เสียหน่อย ก็แค่...ชิม

''อ๋อ...เป็นเมียต้องยอมให้ปากนี้เป็นของคนอื่นด้วยใช่ไหม? ฉันต้องใช่ร่วมกับผู้หญิงพวกนั้นงั้นหรอ?''

ยิ่งพูด...ก็เป็นเขาเองที่ยิ่งเจ็บ อูยองกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

ตกลงว่าเขามีค่าแค่ไหนกัน? แค่เกียรติที่นิชคุณจะมีแค่เขา...ร่างสูงยังให้มันไม่ได้เลย

 ''แล้วที่นายไปดูแลมัน.. จะให้ฉันเชื่อหรอว่ามันไม่มีอะไรเกินเลย!''

นิชคุณเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เรื่องนี้เขาไม่ได้ผิดคนเดียวเสียหน่อย อูยองนั้นแหละ...ที่เป็นคนเริ่มก่อน

''เขาเป็นเหมือนบุญคุณของฉัน ไม่ว่านายจะคิดยังไงก็ตาม แต่บุญคุณก็คือบุญคุณ ผัวก็คือผัว มันคนละคนกัน ฉันแยกได้  ไม่เหมือนนายที่เอาเมียไปรวมกับของเหลือข้างถนน!!!''

สายตาที่ไม่เหมือนเดิม ทำให้นิชคุณมองอย่างชั่งใจ อูยองจะไม่เหมือนเดิมแล้วอย่างนั้นหรอ ทั้งที่อูยองไม่เคยโวยวาย ไม่เคยบ่นสักคำ แต่ทำไมวันนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป

เป็นเพราะนายรักฉันมากหรือเพราะแค่รักษาศักศรีดิ์ของตัวเองกันแน่

แต่ที่อูยองพูดมันก็ถูก เขาไม่รู้ว่าอูยองแยกคำพวกนั้นได้จริงไหม? แต่เขา...เขาแยกมันไม่ได้จริงๆ เขายอมให้หญิงอื่นครอบครองโพรงปากของเมียเขาได้ยังไงกัน

''พี่ขอโทษแล้วกันนะ....พี่ผิดเอง!!''

นิชคุณยอมเป็นผู้แพ้ในที่สุด

ร่างบางทำเพียงสะอึกสะอื้น 

 หัวใจถูกคนพี่เหยียบอย่างไม่ใยดี...แม้แต่ศักศรีดิ์ก็ไม่เหลือแล้วเช่นกัน

 ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะประกบปากเพื่อให้ทุกอย่างมันจบ อูยองต้องยอมเขาทุกครั้ง และเขามั่นใจว่าครั้งนี้ก็เช่นเดิม  

ปากหนาประกบลงบนปากบางทันที กลิ่นหอมจากคอระหงยิ่งเชิญชวนคนพี่ให้เร่งทำเร็วกว่าเดิม อกบางหายใจเข้าหาอกแกร่งตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า...มันกลับปนไปด้วยเสียงสะอื้น

คนพี่ผลักออกก่อนจะจ้องมองหน้าหวานที่หลับตารับสัมผัสอย่างยากเย็น

''พี่...ขอโทษนะที่ทำแบบนั้น จะไม่ทำอีกแล้.......''

ปากบางไม่ยองฟังมันจนจบ

''เสียเวลาไม่ใช่หรือไง?...ต้องการนักไม่ใช่หรอ?''

อูยองพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะผลักคนพี่ลงไปนอนราบบนเตียง การกระทำที่แปลกไป ยิ่งทำให้นิชคุณขมวดคิ้วมองตาม

''อะ...อูยองจะ..จะทำอะไร?''

นิชคุณร้องเสียงดัง จะบ้าหรอ...  

''ฉันจะทำให้นายมีความสุขไง? เหมือนผู้หญิงพวกนั้น...''  

''หึ...อูยองนี้เราคุยกันคนละเรื่องแล้วนะ พี่คิดว่านายจะเข้าใจแล้วสะอีก!!''

ร่างสูงหัวเราะในลำคอ เขาชันตัวลุกขึ้นนั่งแต่คนน้องก็ผลักให้ล้มลงไปอีก  อูยองขึ้นค่อมก่อนจะก้มลงจูบปาก แม้นิชคุณจะผลักออกแต่อูยองก็ไม่ยอมปล่อย

''อะ...อูยอง..พอได้แล้วบ้าไปแล้วหรือไง?''

นิชคุณดึงมือคนน้องที่กำลังปลดกระตุมของเขาออก  

''ก็นายต้องการแค่นี้ไม่ใช่หรือไง? ปัญหาระหว่างเราจะจบลง...นายต้องการแค่เซ็กส์จากฉันไม่ใช่หรอ?''  

''อูยอง!!!''  

''ต้องเป็นฉันเท่านั้น..คนที่จะนอนกับนายต้องเป็นฉัน เป็นคนอื่นไม่ได้นายเข้าใจไหม? ขะ..ฮึก...เข้าใจไหม???''

นี้อูยองกำลังโกรธที่เขาไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับคนอื่นหรอ

''แม้นายจะต้องการแค่ร่างกายของฉัน...แต่ขอร้อง...ให้เป็นฉัน..เป็นฉันคนเดียวที่ถูกนายสัมผัสได้ไหม? ขอร้องละนะ...ขอร้อง!!!''

แม้จะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า...แต่ขอร้อง...แม้ฉันจะเจ็บที่นายทำมันซ้ำๆ...แม้นายจะรู้สึกขัดใจที่บางครั้งฉันทำมันได้ไม่ดี...แต่ขอร้อง...ให้เป็นแค่ฉันที่รับรู้ความรู้สึกแบบนั้น...ให้นายได้ยินเสียงครางของฉัน....เพียงคนเดียว!!!

''อูยอง..แต่พี่ไม่เคยพูดเลยนะ ว่าพี่ต้องการแค่ร่างกายของนาย!!!''  

''ให้ผมทำเถอะนะ....ลืมผู้หญิงพวกนั้นแล้วเรียกแค่ชื่อของผม!''

อูยองพูดราวกับคนเสียสติ

เพราะเขารับไม่ได้ที่นิชคุณสัมผัสร่างกายคนอื่น กลีบปากนี้...เขาไม่ต้องการให้ใครสัมผัสมันอีก...นอกจากเขา

ร่างบางดันร่างสูงให้นอนราบลงบนเตียง มือเรียวเช็ดน้ำตาก่อนจะก้มลงประกบปากคนพี่อีกครั้ง อูยองดึงกางเกงลงทันทีที่นิชคุณเริ่มสอดมือเข้าใต้เสื้อผ้า

ใช่...เขารู้หน้าที่ดี รู้ทุกขั้นตอน

นิชคุณเข้าใจอีกอย่าง...แต่อูยองกลับเข้าใจอีกอย่าง

คนพี่ที่คิดว่าร่างบางหึงหวงยอมให้อูยองทำเพื่องอนง้อ...แต่อูยองกลับคิดว่าเขาต้องทำหน้าที่...ทำมันให้ดีที่สุด เหตุการณ์แบบนี้จะได้ไม่เกิดขึ้นอีก อูยองคิดว่าเขาบกพร่องต่อหน้าที่...นิชคุณถึงได้คิดมีคนอื่น

ในเมื่อใจทั้งคู่คิดคนละอย่าง...แล้วหัวใจจะประสานกันได้ยังไง?  

ไม่นานเสื้อผ้าทั้งหมดก็ลงไปกองอยู่ที่พื้นห้อง ลิ้นร้อนลากผ่านร่างกายที่เป็นของเขา ก่อนจะหยุดมองแกยกายและกลืนกินมัน

 ''อะ...อ้าาาาาาา... ''

ร่างสูงสะดุ้งทันทีที่อูยองครอบครองแกนกายของเขา ปากบางดูดดุนมันอย่างยากลำบาก เพราะไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะทำแบบนี้

แต่เพราะเขาต้องมัดใจร่างสูงให้ได้ ห้าม...ห้ามมีคนอื่นนอกจากเขา

แกนกายเริ่มแข็งตัวชูชันรอคอยการปลดปล่อย

''อ๊ะ....อู..อูยองงง...อื้มมมม... ''

ร่างสูงเม้มปากรับสัมผัสนั้น ช่องทางที่ไม่ได้เตรียมไว้ล่วงหน้ายิ่งทำให้สติของนิชคุณกระเจิดกระเจิง

''อื้มมม...อู...อะ....อูยองง... ''

แม้จะครางออกมาอย่างสุขสม แต่ในใจก็นึกห่วงที่อูยองไม่ยอมให้เขาเปิดช่องทางนั้นก่อนแต่กลับสอดใส่แกนกายของเขาเข้าไปทันที

ร่างบางนิ่วหน้าเพราะความเจ็บปวด แต่เขาจะหยุดไม่ได้ ถ้าคนพี่ไม่พอใจขึ้นมาล่ะ  ถ้านิชคุณยังเลือกที่จะออกไปอีก....ไม่...ไม่ได้...  

มือเรียวเท้าลงบนอกแกร่งก่อนจะยกกายขึ้นลง

''อ๊ะ...ฮึกกก....อือออ...อ้าา...  ''

หน้ามลก้มต่ำลงเพราะความรู้สึกนี้..เขาเองก็พึ่งเคยได้รับ นิชคุณเองก็เช่นกัน สวรรค์ของเขาช่างยาวนานเหลือเกิน  

''อะ...อื้ม..อูยอง...อูยอง...อาาา..''

มือเรียวเปลี่ยนที่วางทันทีที่รู้สึกเสียวซ่าน ร่างสูงชันขาขึ้นให้คนน้องวางมือด้านหลังก่อนจะเม้มปากกระแทกลงอย่างไม่ยั้ง

นิชคุณที่เห็นว่าคนน้องหน้าซีด ก็รีบเปลี่ยนให้ตัวเองขึ้นค่อมทันที

''ใครใช้ให้นายฝืนทำมันกันเนี่ย นอนบนเตียงสบายๆไม่ชอบหรือไง?''

นิชคุณเอ็ดอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะเริ่มชักเข้าออก อูยองยกมือโอบรอบคอของร่างสูงทันที กลัวว่าเขาจะไม่ไหวจนสลบไปก่อน กลัวว่าคนพี่จะไม่ถูกใจ

หน้ามลซุกเข้าหาไหล่กว้าง ก่อนที่ร่างสูงจะกระตุกเกร็งครั้งสุดท้ายแล้วปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางที่ตอบรัด

อูยองคลี่ยิ้มบางๆ  หวังว่านายจะพอใจ... ในใจยังคงคิดเรื่องงี่เง่า ร่างสูงค่อยๆถอดแกนกายออก

''อ๊ะ...อื้มมม...''

แม้จะเสร็จกิจแล้ว แต่แกนกายที่เสียดสีกับผนังด้านในยังคงทำให้อูยองรู้สึกเสียวซ่าน เสียงหอบหายใจดังรดหูของอีกฝ่าย ยังไม่ทันที่จะได้พัก นิชคุณก็เริ่มบรรเลงบทรักอีกครั้ง ให้เขาเป็นคนเริ่มนะดีแล้ว

ปากหนาจูบซับเหงื่อให้ร่างบางที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างกายของเขา ลิ้นร้อนเริ่มลากผ่านคางมลและหยุดลงที่ซอกคอ กลิ่นหอมเชิญชวนเขาอีกแล้ว

รอยกลีบกุหลาบถูกดูดดุนตามแรงอารมณ์ อูยองหันไปอีกทางเพื่อให้คนพี่สัมผัสซอกคอได้มากขึ้น แต่ร่างกายก็ไม่วายที่จะกระตุกตามริมฝีปากที่เล้าโลมนั้น

เมื่อฝากรอยกลีบกุหลาบจนพอใจ คนพี่ก็ลากลิ้นลงมาอีกครั้ง ผ่านลำคอช่วงล่างและหยุดอยู่ที่ติ่งสีอมชมพู ปากหนาหยอกล้ออย่างขี้เล่น แต่คนน้องกลับเสียวซ่านไปทั้งตัว ร่างบางดันตัวเข้าหาสัมผัสนั้นทันที แม้มันจะเสียวซ่านจนเขารู้สึกทรมาน แต่ตอนนี้นิชคุณกำลังมีความสุข ได้..เขาทนได้

เสียงครางหลุดออกมาในที่สุด

''อะ...อือ....อ่า.......พี่..คุณ...''

สัมผัสที่คนพี่สนองมากเกินกว่าที่เขาจะอดกลั้นเอาไว้ นิชคุณยกยิ้มทันทีที่อูยองยอมเรียกชื่อของเขา มือหนาจับแกนกายคนน้องเบาๆก่อนจะค่อยชักมันขึ้นลงอย่างช้าๆ แต่เพียงแค่เริ่มต้นอูยองก็บิดตัวไปมาสะแล้ว

ปากหนาย้อนกลับไปประกบปากเพื่อบรรเทาความเสียวซ่าน อูยองกอดลำตัวคนพี่ไว้แน่นจนนิ้วเรียวเผลอจิกเล็บลงไป ยิ่งอูยองตอบสนองเขาก็ยิ่งอยากจะกลืนกิน นิชคุณถอนมือออกก่อนจะให้ปากของตัวเองทำหน้าที่นั้นแทน

''อะ...อ่ะ....อือ......อื้ม....''

กลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนถูกอูยองจับมันอย่างหลงใหล มือบางออกแรงดันให้คนพี่ดูดดุนให้สุด

''อะ...อื้ม....อ่า.าาา.....ผม...ไม่ไหว...อือ....อื้ม.....''

ได้ยินแล้วปากหนาก็ชักเร็วขึ้นทันที เพียงไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นอูยองก็ปลดปล่อยน้ำรักออกมาอย่างน่าอาย แต่นิชคุณกลับกลืนกินมันอย่างไม่รังเกียจ

ร่างสูงไล่เลียหน้าขาเพื่อทำความสะอาดก่อนจะล้มตัวนอนลงข้างๆ หากเข้าสอดใส่แกนกายเข้าไปอีกรอบละก็..มีหวังอูยองสลบแน่ๆ 

 ''ทำแบบนี้ทำไมอูยอง? กลายเป็นเด็กมีปัญหาไปแล้วหรือไง?''

''รักผม...ได้ไหม? รักผมหรือยัง???''  

อูยองดึงมือหนากระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้น เขาเพียงต้องการความมั่นใจและความจริงใจจากคนๆนี้

''ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน นอกจากเซ็กส์ที่ใช้แลกเปลี่ยนความสัมพันธ์ยังมีอย่างอื่นอีกไหม? เช่น...หัวใจ! ''

''พี่เคยพูดด้วยหรอว่าไม่รักนายนะ...หื้ม!!''

นิชคุณเกยคางลงบนไหล่บางเป็นเชิงถาม  

''แต่ผมไม่เคยได้ยินพี่พูดว่ารักผม....จากใจ!? มีเพียงคำหวานที่พูดกล่อมให้หลับสบายหลังจากการรวมเซ็กส์จบลง....แค่นั้น ผมไม่เคยคิดว่าพี่จะใส่หัวใจหรือความจริงใจมากับมัน''

พูดแล้วก็อดสะอื้นออกมาไม่ได้  

''นอกจากคำว่าเมีย...ผมได้อะไรอีก นอกจากความเป็นเมียที่พี่ยัดเยียดให้ ''

''อูยอง...''  

''ก็ได้นะ!  ให้ผมเป็นแค่เมียที่พี่ต้องการยัดเยียดความใคร่พวกนั้นก็ได้ ไม่ต้องให้ใจ แต่ขอแค่อย่างเดียว อย่างนอนกับคนอื่น...คนอื่นที่ไม่ใช่ผม ''    

''ฟังนะ พี่รักนายมากที่สุด แต่เพราะพี่อารมณ์ร้อน อาจจะทำร้ายจริงใจนายไปบ้าง แม้พี่จะแสดงออกโดยการมีเซ็กส์ซ้ำๆ แต่นั้นมันหมายความว่าพี่รักนายมากนะ!!''

ผิดด้วยหรือไงที่เข้าแสดงออกอย่างอื่นไม่เป็น ผิดด้วยหรือที่คนเย็นชาอย่างเขาพยายามจะบอกให้ร่างกายที่นอนอยู่ข้างๆรู้ว่าเขารักด้วยการมีเซ็กส์ร่วมกัน

 

 

-----------------------------------------------------------------------

กลับไปเม้นในหน้าเด็กดีของตอนนี้ด้วยนะค่ะ

ไม่งั้นจะไม่ลง NC อีกแล้วนะ

จะนอยให้ดูถ้าอยากอ่าน...แต่ไม่ยอมเม้น